Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


Κερασάκι χωρίς τούρτα
764 αναγνώστες
Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008
14:29

Δευτέρα 17 Μαρτίου – και ο κ. Τσίπρας το είπε κατηγορηματικά, όπως το είχε πει μια μέρα νωρίτερα και ο κ. Αλαβάνος: «δεν θα γίνουμε το κόκκινο κερασάκι στην κεντροαριστερή τούρτα».

Δεν θα χρειαστεί ιδιαίτερος κόπος. Το πολιτικό συμπέρασμα του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, εάν κρίνει κανείς από τις ομιλίες του κ. Παπανδρέου, είναι ότι κεντροαριστερή τούρτα δεν πρόκειται να υπάρξει. Ο κ. Παπανδρέου φαίνεται πως έχει κάνει οριστικά μια επιλογή. Πιστεύει πως η άνοδος του Συνασπισμού δεν οφείλεται μόνο σε μια συγκυριακή αδυναμία του δικού του κόμματος να συγκρατήσει την παραδοσιακή του βάση, αλλά και σε μια συνολικότερη ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Η άλλη εκδοχή θα ήταν διαφορετική. Μπορεί κανείς να δει στην άνοδο του Συνασπισμού ως την μοναδική εκδοχή αξιόπιστης ψήφου διαμαρτυρίας σε μια συγκυρία όπου η δυσανεξία προς το πολιτικό κατεστημένο βρίσκεται σε κορύφωση, όπου το σύστημα αδυνατεί να δώσει λύσεις και προοπτική, ενώ η Αριστερά ταυτίζεται με ένα ξεχασμένο από τη δεκαετία του 80 πλεονέκτημά της, την πρωτοκαθεδρία στους νέους.

Αλλά και οι δύο ερμηνείες είναι θεμιτές. Ο κ. Παπανδρέου επιλέγει λοιπόν να ακολουθήσει στην ανανέωση των στελεχών (έξω όλοι οι παλιοί από το βασικό όργανο παραγωγής πολιτικής) και να διεκδικήσει μερίδιο στο –διευρυνόμενο, κατά την εκτίμησή του- πεδίο της αριστερής ψήφου.

Αλλά η αριστερή ψήφος, όσο κι αν ο κ. Τσίπρας μιλά για κυβερνητική προοπτική της Αριστεράς, είναι σήμερα ψήφος δυσαρέσκειας προς τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Αυτή την εξουσία την έχει ασκήσει για πολλά χρόνια το ΠΑΣΟΚ. Η στροφή που κάνει δεν γίνεται με όρους κριτικής προς το παρελθόν του, αλλά με όρους ρήξης προς αυτό. Εάν η συζήτηση αφορά το ποιος μπορεί να ενσαρκώσει καλύτερα την αποστροφή προς την εξουσία και τον κυβερνητισμό – η συζήτηση έχει λήξει πριν αρχίσει.

Αλλά η μετατόπιση προς τα Αριστερά, θα έλεγε κανείς, ευνοεί τη συνεργασία. Νομίζω όχι. Πρώτα από όλα, το ΠΑΣΟΚ δεν υιοθέτησε την πρόταση της κοινής πολιτικής λογικής που ήρθε από δύο αντίθετες πλευρές του, το Ρεύμα Βενιζέλου και την αριστερή πτέρυγα των Ελλήνων Σοσιαλιστών, για ρητή και προκαταβολική δέσμευση ότι δεν θα υπάρξει συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Μια στροφή στα Αριστερά προφανώς περιορίζει δραστικά τις πιθανότητες υλοποίησης τέτοιου σεναρίου. Ταυτόχρονα, όμως, οδηγεί στη διεκδίκηση του ίδιου ακριβώς εκλογικού ακροατηρίου με το διευρυνόμενο Συνασπισμό. Εάν η διεκδίκηση γίνει λίγο πιο επιτυχής από το ΠΑΣΟΚ, οι σχέσεις τους –με μαθηματική ακρίβεια θα επιδεινωθούν. Το κέρδος του ενός θα είναι απώλεια για τον άλλο.

Και φυσικά, έτσι δεν λύνεται η βασική στρέβλωση του σημερινού πολιτικού συστήματος. Ότι δηλαδή απουσιάζει ένας χώρος υποδοχής της μετριοπαθούς δυσαρέσκειας προς την κυβέρνηση και της κριτικής, αλλά όχι απορριπτικής, στάσης έναντι του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ. Όσο μεγαλώνει το κενό στο κέντρο, συμβαίνει όλο και περισσότεροι Έλληνες να αυτοτοποθετούνται στον περίφημο μεσαίο χώρο. Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο ελληνικό παράδοξο.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
4 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις