Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


Ένα Μπωμπούρ για την Αθήνα
397 αναγνώστες
Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008
10:00

Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου – και δεν θα την βρείτε σήμερα στα πρωτοσέλιδα αυτή την είδηση. Την έχουν σπρώξει στις εσωτερικές σελίδες τα όχι ένα, όχι δύο αλλά 41 συναπτά μέτρα για να επανέλθει στο έδαφος το ιπτάμενο μπρόκολο, που μπορεί να κρίνει τις τύχες μιας κυβέρνησης πιο πολύ από το Σκοπιανό. Την έχουν εξοβελίσει οι ήττες της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού, που αποδεικνύουν πόση σημασία έχει να διαλέγεις το σωστό Πορτογάλο – αυτά συμβαίνουν όταν απορρίπτεις τον Πινέιρο και κρατάς τον Πεσέιρο…. Αλλά όταν τα μπρόκολα θα έχουν μαραθεί, τα πρωτοσέλιδα ανακυκλωθεί και, πιθανότατα μαζί και οι σημερινοί πρωταγωνιστές τους, αυτή η σχετικά μικρή είδηση θα είναι εδώ, στην Αθήνα για να θυμίζει πως αυτοί που την κατοικούν σήμερα ίσως να μην είναι τόσο άχρηστοι όσο επιλέγουν να φαίνονται στην ειδησεογραφία τους.

Στον παλιό Ιππόδρομο, ναό των στοιχημάτων και των ντοπαρισμένων αλόγων, θα χτιστεί ένα μεγάλο πολιτιστικό κέντρο. Θα κοστίσει 300 εκατομμύρια ευρώ. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, που το χρηματοδοτεί, ανακοίνωσε ποιος είναι ο αρχιτέκτονας που επέλεξε για το συγκρότημα – ανάμεσα σε άλλα μια νέα Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου ίσως να μπορούν να μπαίνουν και αναγνώστες, που θα είναι σημαντική διαφορά με την παλιά, και μια νέα Λυρική Σκηνή. Ο αρχιτέκτονας είναι ο Ρέντσο Πιάνο – αν ήταν ποδοσφαιριστής θα ήταν ο Ροναλντίνιο και δεν θα χρειαζόταν να εξηγούμε ποιος είναι…

Τουλάχιστον, η χώρα μαθαίνει. Πριν από μερικά χρόνια, η Ελίζα Γουλανδρή είχε προτείνει να κατασκευάσει στην Αθήνα σε σχέδια ενός άλλου της ίδιας κατηγορίας, του Πέι, ένα Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης για να στεγάσει τη μοναδική συλλογή της. Θα τα προσέφερε και το κτίριο και τη συλλογή. Τότε δείξαμε μεγάλη οικολογική ευαισθησία και δεν επιτρέψαμε να κοπούν κάτι κακομοίρικα δεντράκια στη Ρηγίλλης, με αποτέλεσμα το σχέδιο να βρίσκεται ακόμη σε εκκρεμότητα. Αυτή τη φορά φαίνεται πως δεν θα κάνουμε τα ίδια.

Η επιλογή του Ρέντσο Πιάνο έχει ενδιαφέρον και για συμβολικούς λόγους. Το γνωστότερο κτίριό του είναι το Μπωμπούρ, το κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι – αυτό το εργοστάσιο πολιτισμού που είχε ξεσηκώσει τεράστιες αντιδράσεις όταν χτίστηκε (όπως και ο πύργος του Άιφελ άλλωστε) και σήμερα τον συναγωνίζεται ως σύμβολο μιας πόλης που δεν της λείπουν και τα σύμβολα. Και έχει σημασία γιατί η Αθήνα και η Ελλάδα χρειάζονται σήμερα όλα όσα είχε δημιουργήσει το Μπωμπούρ και ο εμπνευστής του: χρειάζεται και τη βιβλιοθήκη, χρειάζεται κάτι που θα παρακινήσει νέους επισκέπτες να πάνε μαζικά σε χώρους όχι μόνον πολιτιστικής αναψυχής αλλά και της πιο κοπιώδους εκδοχής της, που είναι η ανάγνωση. Χρειάζεται ακόμη κάτι να ταράξει τα νερά, χρειάζεται ακόμη και μια φασαρία, αν γίνεται, και γιατί όχι αντιπαράθεση, ένα σχέδιο που να προκαλέσει συζήτηση, αντιδράσεις ενδεχομένως, να βγάλει στην επιφάνεια τις διαφορετικές ανησυχίες και τα διαφορετικά ενδιαφέροντα μιας μεγάλης μάζας ανθρώπων που έχουν προτιμήσει την ιδιωτικότητα των απόψεών τους απέναντι σε ένα απέραντο ιδεολογικό και –λυπούμαι να πω και πολιτικό- τέλμα, που τους απογοητεύει, τους αποθαρρύνει και τους απομονώνει. Πολύ παραπάνω από ένα κτίριο, που από μόνο του δεν θα ήταν καθόλου λίγο.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις