Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


Ανανέωση και διαχείριση
344 αναγνώστες
Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008
10:00

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου – και στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Μπαράκ Ομπάμα πέρασε πρώτος στον αριθμό των εκλεκτόρων απέναντι στη σκληρή εκπρόσωπο του συστήματος Χίλαρυ Κλίντον. Στην Αθήνα, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός που στη μέτρηση της MRB ξεπερνά σε δημοτικότητα τον Κώστα Καραμανλή – το κόμμα του οποίου έχει τριπλάσια δημοσκοπική επιρροή και μόλις το Σεπτέμβριο οκταπλάσια εκλογική επιρροή από το Συνασπισμό. Τι συμβαίνει;

Συμβαίνει ότι αναζητείται με τη μορφή έκρηξης δυσαρέσκειας μια διέξοδος από την ασφυκτική παρουσία του πολιτικού κατεστημένου. Και η απαλλαγή από την ασφυξία εστιάζεται στην αναζήτηση προσώπων-συμβόλων, προφανώς νέων και νεανικών προσώπων. Ο κ. Ομπάμα δεν έχει ένα πρόγραμμα ριζικά διαφορετικό από εκείνο της κας Κλίντον, ούτε εκφράζει μια διαφορετική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος. Με ευρωπαϊκούς όρους, ο κ. Ομπάμα είναι μάλλον δεξιότερος από τη Χίλαρυ και ασφαλώς λιγότερο ευαίσθητος κοινωνικά από το Τζον Έντουαρντς. Αλλά οι απογοητευμένοι και οι καταπιεσμένοι σε αυτόν αναζητούν το ηχείο της κραυγής τους.

Ο κ. Τσίπρας δεν λέει κάτι διαφορετικό από τον κ. Αλαβάνο. Λένε ακριβώς, μα ακριβώς τα ίδια. Δεν ισχυρίζομαι ότι θα έπρεπε να πει κάτι διαφορετικό. Είναι, όμως, αξιοσημείωτο ότι λέγοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα, έχει σημαντικά μεγαλύτερη απήχηση από ένα πολιτικό που απέδειξε ότι μπορεί να δώσει στίγμα ηγεσίας και να δρομολογήσει σημαντικές εξελίξεις στο χώρο του, να αξιοποιήσει τις πολιτικές ευκαιρίες και να παίξει σχεδόν ρόλο μείζονος αντιπολίτευσης με ελάχιστα θεσμικά μέσα. Γιατί λοιπόν έχει τους αριθμούς και τους πολίτες μαζί του ο κ. Τσίπρας; Γιατί η ταύτιση γίνεται πια περισσότερο με την εικόνα, το σύμβολο – παρά με το περιεχόμενο και το μήνυμα.

Απέναντι σε αυτά, υπάρχει εκδοχή λύσης για τους βασικούς φορείς του συστήματος, αυτούς που έχουν ταυτιστεί μέσα από την άσκηση της εξουσίας με το πολιτικό κατεστημένο, το «σύστημα»; Αν υπάρχει, νομίζω δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στο πλαίσιο για το οποίο μίλησε (με ειδική προφανώς σύνδεση με τον πολιτικό χώρο του) χτες το βράδυ ο Κώστας Σημίτης. Με δυο λόγια: μια νέα πολιτική ατζέντα. Αντιγράφω μια φράση: «Πολιτική ηγεμονία έχει μια πολιτική παράταξη όταν ο λόγος της, οι απόψεις της, οι πρωτοβουλίες της αποτελούν κυρίαρχο θέμα στη δημόσια συζήτηση, διαμορφώνουν τις πεποιθήσεις και τις αντιδράσεις των πολιτών, τους εμπνέουν, τους κινητοποιούν, τους οδηγούν σε στράτευση και πολιτική συμμετοχή, καθορίζουν τις δράσεις και τις προσπάθειές τους για κοινωνικές μεταβολές. (…) Μπορεί το ψεύτικο πάθος και ο ξύλινος λόγος να γεννούν χειροκροτήματα, αλλά δύσκολα μεταστρέφουν παθητικούς ακροατές σε ενεργούς πολίτες που μάχονται για την άποψή τους».

Μια ατζέντα. Δεν είναι απλώς το αίτημα μιας παράταξης, μιας πολιτικής μερίδας, ενός χώρου ή ενός κόμματος. Είναι αίτημα όλων όσοι με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία πιστεύουν, διακινδυνεύοντας τη ρετσινιά του «ρεφορμισμού», ότι το σύστημα είναι προτιμότερο και απολύτως εφικτό να αναμορφωθεί παρά να ανατραπεί, να ανακαινιστεί παρά να αμφισβητηθεί δομικά, να λειτουργήσει παρά να συντριβεί. Και ότι από όσο καθυστερεί την ανακαίνιση, τόσο πιο δύσκολη θα γίνεται η αποτροπή της κατάρρευσης και η διατήρηση της πεποίθησης ότι η διαχείριση, η αποτελεσματική, χρηστή διαχείριση, με στόχους και φιλοδοξίες αλλά και με το μέτρο του εφικτού, μπορεί να μην έχει παρέλθει ως πολιτική αξία.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις