Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


Καραμανλής εναντίον Καραμανλή
344 αναγνώστες
Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009
09:50

Δευτέρα 30 Μαρτίου – και μερικά δευτερεύοντα συμπεράσματα από τις δημοσκοπήσεις του Σαββατοκύριακου.

 

Πρώτον, κανείς δεν παρήγγειλε δημοσκόπηση για το τι πρέπει να κάνει ο Καραμανλής όχι εάν χάσει, αλλά εάν κερδίσει τις εκλογές. Το γεγονός αυτό μας δείχνει το βάθος της οικονομικής κρίσης στη χώρα. Όταν η κρίση αγριεύει, τα χρήματα διοχετεύονται σε επείγουσες και παραγωγικές δραστηριότητες. Κανείς δεν έχει λεφτά για πέταμα ή για χόμπυ…

 

Δεύτερον, κανείς δεν είναι καταλληλότερος του εαυτού του για να διαψεύσει το μύθο του. Όση κριτική κι αν έκαναν οι άλλοι στον Καραμανλή, εκείνος επί σχεδόν δέκα χρόνια χρόνια (από τις εκλογές του 2000 μέχρι τη συνέντευξη του περασμένου Σεπτεμβρίου στην Έκθεση Θεσσαλονίκης) ήταν από τεφλόν – αυτό το υλικό που έχουν τα τηγάνια και που έκανε διάσημο στην πολιτική η παρομοίωσή του με τον Τόνι Μπλαιρ. Δεν κολλούσε τίποτα πάνω του. Ποιος θα μπορούσε να κάνει το γρανίτη πρωθυπουργό να ραγίσει; Μόνον ο ίδιος. Εν αρχή ην το Βατοπέδι και η συντομότερη εκλογική κατάρρευση ενός κόμματος στη μεταπολιτευτική ιστορία. Απέμενε η προσωπική του εικόνα. Την είχε αναστηλώσει, έστω με μεγάλη καθυστέρηση, με την εκπαραθύρωση των Βατοπεδινών και την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης. Του πιστώθηκε. Για κάποιο λόγο, αδιευκρίνιστο με πολιτικά διαγνωστικά μέσα, οι πολίτες παραμένουν ευαίσθητοι στο πρόσωπο του Καραμανλή και το μήνυμα που εκπέμπει. Θέλουν να τον ακούσουν, θέλουν να τον πιστέψουν, θέλουν να τους πείσει.

 

Θα έδινε τη μάχη. Προσωπική μάχη, θα μετέτρεπε (υποτίθεται…) τις εκλογές σε μπρα ντε φερ και σε αναμέτρηση προεδρικού τύπου. Ένα Καραμανλής εναντίον Παπανδρέου με άρωμα από μονομαχία στον κόκκινο ή τον πράσινο ή το μπλε ήλιο… Και αντ’αυτού παραβίασε τον πιο στοιχειώδη κανόνα των εγχειριδίων πολιτικής επικοινωνίας. Ποτέ ένας ηγέτης δεν μπορεί να εμφανίζεται ότι κάνει χάρη στους ψηφοφόρους του. Δεν υπάρχουν Κιγκινάτοι. Πολύ περισσότερο δεν υπάρχουν Κιγκινάτοι εν ενεργεία. Το φυσικό ρεφλέξ ενός εκλογικού σώματος που ακούει πως ο ηγέτης του κουράστηκε είναι να τον στείλει να ξεκουραστεί. Τώρα θα πρέπει να αναλώσει πολιτικό κεφάλαιο για να πείσει πως είναι φρέσκος και μπορεί να ηγηθεί. Αυτό που ήταν μέχρι πριν από δέκα μέρες το μεγάλο του ατού, σήμερα είναι ζητούμενο προς απόδειξη. Το κεφάλαιο Καραμανλή αντί να δίνει τόκους, τώρα απαιτεί και επενδύσεις για να μην απομειωθεί.

 

Ο κ. Καραμανλής έχει πείσει μέχρι τώρα ότι, ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του, είχε εξαιρετικές ικανότητες στο χειρισμό των ψηφοφόρων. Ήταν επίσης πολιτικός του πλήθους, αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν campaigner. Μπορούσε να αναμετρηθεί με οποιονδήποτε αντίπαλο. Το ερώτημα είναι εάν ο «οποιοσδήποτε» περιλαμβάνει τον εαυτό του. 

Σχόλια

31/03 10:19  Goldmine
Αντιγράφω και κρατώ τη φράση σας:

"Κανείς δεν είναι καταλληλότερος του εαυτού του για να διαψεύσει το μύθο του".

Πέντε άστρα γιατί έχετε άποψη και ποιότητα γραφής.

06/04 22:24  panian
Πάντως εξακολουθείτε να μην αντιδράτε στο σχόλιο οτι είμαστε ένα από τα τελευταία κομμουνιστικά κράτη και μάλιστα με συγκεντρωμένες τις εξουσίες (νομοθετική - κομματική πειθαρχία, εκτελεστική - οι υπουργοί είναι και βουλευτές, δικαστική - ο πρόεδρος του αρείου πάγου διορίζεται από τον πρωθυπουργό) σε ΕΝΑ άτομο "αμφίβολης ποιότητας" που ψηφίζεται από τους λιγότερους κατοίκους (λιγότεροι από τους μισούς ψηφοφόρους). Νομίζω ότι περαιτέρω συζήτηση για το ελληνικό χρηματηστήριο είναι φαρσοκωμωδία. Η νομοτέλεια δεν υπακούει σε αβάσιμες προσδοκίες. Οι αναλύσεις σας είναι μετέωρες !
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
12 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις