Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


Δημόσιοι υπάλληλοι: γιατί θα κερδίσουν από την κρίση
358 αναγνώστες
Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009
10:02

Τετάρτη 11 Μαρτίου – και ασφαλώς ο Γιάννης Παπαθανασίου δεν θα στενοχωρήθηκε ακούγοντας την Κομισιόν να τον προειδοποιεί, κουνώντας του το δάχτυλο, να μην κάνει κανένα αστείο και δώσει αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους. Τι είναι αυτό; Πίεση ή αβαντάρισμα; Γιατί; Αν δεν του το έλεγαν οι Βρυξέλλες, αν τον άφηναν να αφηνιάσει, είχε στο ταμείο του χρήμα για να τους δώσει;

Αλλά αυτή η επικείμενη διαπραγμάτευση για την εισοδηματική πολιτική δεν αφορά μόνον τα αντικειμενικά δεδομένα, την εμφανή και γενική αδυναμία να ξεφύγει κανείς από το ασφυκτικό πλαίσιο που έχει δημιουργήσει η κρίση – η οποία, φοβάμαι, δεν τελείωσε με μια καλή μέρα στα χρηματιστήρια. Αφορά και τη στοιχειώδη υπευθυνότητα κάθε κοινωνικής και επαγγελματικής ομάδας απέναντι στις άλλες.

Η κρίση δεν είναι ουδέτερη. Η κρίση είναι, εν τέλει, εκτός από συρρίκνωση, και μια αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου. Το ίδιο συμβαίνει και στο εσωτερικό κάθε χώρας, αλλά με τρόπο σχετικά ομοιόμορφο από πολλές απόψεις. Η κρίση έχει κερδισμένους και χαμένους – για την ακρίβεια, περισσότερο και λιγότερο χαμένους. Από την κατάρρευση του ονείρου της αέναης ευημερίας και της ατελείωτης αύξησης της κατανάλωσης δεν πλήττονται όλοι το ίδιο. Τα «γκόλντεν μπόυς», οι μεγάλοι επενδυτές, οι ισχυροί του συσσωρευμένου πλούτου, οι μεγιστάνες της παραγωγής, της διακίνησης και του παγκόσμιου εμπορίου δεν είναι, βέβαια, για λύπηση, αλλά χωρίς αμφιβολία έχουν όλοι πληγεί. Κανείς, αυτή τη φορά, δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο της ύφεσης κι αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά από ό,τι έχει συμβεί στο παρελθόν.

Αλλά και πιο χαμηλά στην κλίμακα της οικονομικής δύναμης, εκεί που βρίσκεται η μεγάλη μάζα των ανθρώπων, οι συνέπειες της κρίσης δεν είναι ίδιες για όλους. Η μισθωτή εργασία, που ήδη βρισκόταν υπό την πίεση της τεχνολογικής αναδιάρθρωσης, δέχεται τους ισχυρότερους κραδασμούς. Ανάμεσα στους μισθωτούς, όμως, εμφανίζονται και οι μεγαλύτερες ανισότητες στις συνέπειες της κρίσης. Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα είναι οι πιο ευάλωτοι – μαζί με τους μικρεμπόρους και τους επαγγελματοβιοτέχνες. Αντίθετα, όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι μισθωτοί του δημοσίου, θα είναι από τους κερδισμένους στο τέλος της κρίσης.

Μετά από πολλά χρόνια, τα χρόνια του πάρτυ, όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι αισθάνονταν διαρκώς την σχετική υποβάθμισή τους, τώρα βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση. Το μεγάλο κέρδος γι’αυτούς είναι, φυσικά, ότι δεν έχουν το βρόχο της ανασφάλειας που κατατρύχει όλους τους υπόλοιπους – από τα στελέχη κορυφής μέχρι τους ανειδίκευτους εργάτες. Κι, επιπλέον, με την πτώση των τιμών, τον αποπληθωρισμό, τη μείωση των τιμών των ακινήτων (στα οποία προφανώς δεν έχουν το μεγαλύτερο επενδυτικό μερίδιο) η σχετική τους οικονομική δύναμη στην ελληνική κοινωνία μεγαλώνει.

Λέω στην ελληνική, γιατί δεν είναι παντού έτσι. Στις χώρες που κατέρρευσαν και βρέθηκαν στην ανάγκη του ΔΝΤ, όπως η Ουγγαρία ή η Λετονία, υπήρξαν ήδη μειώσεις μισθών στο Δημόσιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για παράδειγμα με την κατάργηση του 13ου μισθούν. Εδώ δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Αλλά η επίδειξη υπευθυνότητας στην προβολή μισθολογικών διεκδικήσεων μέσα σε τέτοια συγκυρία δεν είναι μόνον δείγμα στοιχειώδους συναίσθησης, όταν οι άλλοι εργαζόμενοι δοκιμάζονται με το δραματικό τρόπο που αυτό συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα. Η αυτοσυγκράτηση είναι εν τέλει προς το συμφέρον των δημοσίων υπαλλήλων. Στο τέλος της κρίσης δεν θα είναι πλούσιοι, αλλά θα είναι στην πλευρά των κερδισμένων. Υπό έναν όρο. Ότι δεν θα έχει μεσολαβήσει μια χρεωκοπία, ότι δεν θα έχουμε κι εμείς «πέσει στο γκρεμό», όπως είπε ο Ουώρεν Μπάφετ για την αμερικανική οικονομία.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
3 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις