Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


Κουβέντα να γίνεται
451 αναγνώστες
Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009
10:13
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου – και με χαρά θα πληροφορήθηκαν μαθητές, φοιτητές, γονείς και η εκπαιδευτική κοινότητα μια σημαντική εξέλιξη για την Παιδεία στη χώρα μας. Χρειάστηκε να επιστρέψει από την πολιτική εξορία ο Άρης Σπηλιωτόπουλος για να έχουμε αυτό που δεν είχαμε ποτέ έως τώρα, χρειάστηκε να διαβεί την έρημο της ρουσοπουλικής επταετίας για να κομίσει στην Αθήνα τη γλαύκα του διαλόγου. Ναι, είναι γεγονός. Αρχίζει διάλογος για την Παιδεία.
 
Φοβάμαι μόνον ότι έχει γίνει ένα μικρό σφάλμα στο εναρκτήριο λάκτισμα. Ο διάλογος προαναγγέλλεται ότι θα γίνει από μηδενική βάση. Ενώ στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό που είναι μηδενικό δεν είναι η βάση. Είναι η κατάληξη.
 
Γιατί ας μην βαυκαλιζόμαστε πια με μάταιες προσδοκίες κι ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας για την ανάγκη περαιτέρω συζήτησης και ανάλυσης. Ο διάλογος έχει γίνει, σε έκταση και βάθος. Και έχει καταλήξει. Όλοι ξέρουν τι πρέπει να γίνει, όλοι ξέρουν πού μπορούν να βρουν, σε ποια κείμενα και σε ποιες θέσεις, τις προτάσεις που θα μπορούσαν να προχωρήσουν μια –τρέμω να πω και τη βρώμικη λέξη- «μεταρρύθμιση» στην εκπαίδευση. Κι όλοι ξέρουν επίσης ότι κανείς, μα κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αναλάβει το βάρος της διεκδίκησής της, τώρα που υπάρχει και το αποτρεπτικό παράδειγμα της Μαριέττας.
 
Για όποιον θέλει να κάνει πραγματικά κάτι ουσιαστικό, δεν είναι ώρα διαλόγου, είναι ώρα αποφάσεων. Αποφάσεων που μπορεί ίσως να πάρει μια κυβέρνηση όταν αισθάνεται πανίσχυρη και αυτή η κυβέρνηση μόνο αυτό δεν είναι σήμερα, ούτε προς το εσωτερικό της, ούτε προς την κοινωνία. Τι θέλει, λοιπόν; Είναι απλό. Ησυχία. Ησυχία έως τις κάλπες.
 
Η μόνη χρησιμότητα του διαλόγου είναι ο κατευναστικός του χαρακτήρας. Είναι ένα είδος βαλεριάνας που χορηγείται σε επίδοξους διαδηλωτές και απεργούς. Για περάστε, για πείτε μου τις απόψεις σας, μισό λεπτό να τις καταγράψω, άλλωστε γνωρίζετε ότι σας έχω έτσι κι αλλιώς καταγεγραμμένους, με το «κατά» επιτατικό, δηλαδή σας έχω εντελώς γραμμένους. Βέβαια, εάν κανείς είναι εντελώς παραιτημένος, εάν το έχει πάρει πια απόφαση ότι εδώ δεν γίνεται τίποτα και όλα είναι καταδικασμένα στη στασιμότητα, το τέλμα και την αδράνεια και, εν τέλει, τη βύθιση στην κινούμενη άμμο των κεκτημένων και της ήσσονος προσπάθειας, εάν κανείς έχει πάρει μια τόσο απελπιστική απόφαση για την τύχη της χώρας και των παιδιών της, ε, τότε ο διάλογος δεν είναι κακό πράγμα. Εάν πρόκειται να διαλέξουμε μόνο ανάμεσα σε καμμένη Αθήνα ή χαμένο χρόνο, τότε ζήτω ο διάλογος. Που όλοι γνωρίζουμε ότι συνοψίζει το δόγμα της ελληνικής εκπαίδευσης: «κουβέντα να γίνεται, αλλά κουβέντα για την ταμπακέρα».
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
7 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις