Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


Οι σκελετοί στο ντουλάπι μας (πυροβολούν)
500 αναγνώστες
Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009
11:35
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου – και, όσο ακραίο κι αν φαίνεται, θα μπορούσε κανείς να καταλάβει τους λόγους της δημιουργίας ενός νέου τρομοκρατικού φαινομένου στην Ελλάδα, αν είχαμε πραγματικά ένα νέο τρομοκρατικό φαινόμενο. Θα μπορούσε, δηλαδή, να προκύψει από νέες κοινωνικές συνθήκες – εάν επρόκειτο για κάτι τέτοιο. Θα μπορούσε να το δει ως παρενέργεια της περιθωριοποίησης όλο και μεγαλύτερων στρωμάτων, της ριζοσπαστικοποίησης μιας νεότερης γενιάς (που, ας μην γελιόμαστε, δεν συντελείται μέσα σε ένα μήνα), ως απότοκο της διεύρυνσης των ανισοτήτων, της πίεσης προς τους φτωχότερους, της εξαθλίωσης ομάδων χωρίς προοπτική και με κίνδυνο επιβίωσης σε μια όλο και σκληρότερη γενική κοινωνική συνθήκη. Θα μπορούσε. Αλλά τίποτε, ακόμη τίποτε, ευτυχώς τίποτε τέτοιο δεν συμβαίνει στην Ελλάδα, τουλάχιστον στην έκταση που θα εξηγούσε μια νέα τρομοκρατία.
 
Η ήδη διάσημη «νέα γενιά τρομοκρατών» δεν φαίνεται να είναι προϊόν νέων συνθηκών. Μοιάζει λιγότερο με ένα νέο κεφάλαιο και περισσότερο με υστερόγραφο των παλιών και ανεξόφλητων λογαριασμών που έχει η χώρα με την τρομοκρατία. Μοιάζει περισσότερο με μια ιστορική εκκρεμότητα. Η εκκρεμότητα αφορά την παθολογική σχέση της Ελλάδας στα χρόνια της μεταπολίτευσης με τις δύο βασικές εκδοχές της εγχώριας τρομοκρατίας – την αιματηρή, τιμωρητική, δηλαδή εκδικητική, εκδοχή της 17 Νοέμβρη και την μαζικότερη, λαϊκοκινηματική εκδοχή του ΕΛΑ. Για ένα τέταρτο του αιώνα, όσο απογοητευτικό κι αν είναι, όσο ίζημα ενοχής κι αν αφήνει, η δραστηριότητά τους, εγκληματική και δολοφονική, αντιμετωπίστηκε με ανοχή, συχνά ακόμη και με ανομολόγητη ικανοποίηση από την ευρεία κοινωνία. Ακόμη χειρότερα: αντιμετωπίστηκε από το κοινωνικό σώμα αλλά και από το πολιτικό σύστημα ως μια απόφυση της διαδικασίας της μεταπολίτευσης, ως ένα αναγκαίο κακό, ως φυσικό γεγονός και –αυτό είναι το σημαντικότερο- ως θεμιτή εκδοχή μιας μη κοινοβουλευτικής Αριστεράς.
 
Η σταδιακή έκπτωση έφτασε μέχρι τις συλλήψεις της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ. Το ενδιαφέρον κορυφώθηκε στις συλλήψεις και απομειώθηκε, ως μη έδει, στις δίκες, στις καταδίκες αλλά και τις απαλλαγές. Δεν είναι σήμερα στη φυλακή όσοι καταδικάστηκαν για συμμετοχή στη 17 Νοέμβρη. Δεν είναι, νομίζω, κανένας από όσους σχετίζονταν με τον ΕΛΑ. Τους μάθαμε – λήξαμε… Και δεν θελήσαμε, ιδιαίτερα στην περίπτωση του ΕΛΑ, να ψάξουμε και περισσότερο.
 
Αυτή η πρακτική, του κλεισίματος των ιστορικών λογαριασμών χωρίς πλήρη διαλεύκανση, και κυρίως χωρίς το αίτημα, την πίεση για εντοπισμό και κολασμό όλων, χωρίς εξαίρεση, των συμμετόχων άφησε την αίσθηση μιας κάποιας κοινωνικής νομιμοποίησης. Η χυδαία εκδοχή της είναι οι συνεντεύξεις και η αρθρογραφία καταδικασμένων δολοφόνων ως θεμιτών συνομιλητών στο δημόσιο διάλογο και η ιδεολογική εκδοχή της είναι η επιστροφή του φαινομένου με τον πιο σκληρό τρόπο. Και, φυσικά, με την τεχνολογική αναβάθμιση που φέρνει το πέρασμα 30 χρόνων από τη δολοφονία του Ουέλτς. Το ζήτημα είναι αν έχουμε την πολυτέλεια σήμερα να διακυβεύσουμε κάποια από όσα κερδίσαμε στο μεσοδιάστημα και να ρισκάρουμε μέσα στις πιεστικές συνθήκες του σήμερα για να σφραγίσει το Καλάσνικοφ των Εξαρχείων άλλα τόσα χρόνια όπως το περίφημο 45άρι.
Σχόλια

07/01 12:17  nhad
Μια ακόμη χυδαιότητα διαπράχθηκε από το βήμα της τρομοκρατίας στην Ελλάδα - εννοώ φυσικά την εφημερίδα Ελευθεροτυπία η οποία υπερήφανα τύπωνε τα μακροσκελή φληναφήματα των κουμπουροφόρων μετά από κάθε φόνο. Σε άλλες χώρες οι εφημερίδες αρνήθηκαν να τα δημοσιεύσουν με τη λογική ότι οι πράξεις τρομοκρατίας ακριβώς σε αυτή τη δημοσίευση των γελοίων μανιφέστων αποσκοπούσαν, και όχι στο φόνο ενός κατά τα άλλα ασήμαντου ανθρώπου.
Η Ελευθεροτυπία λοιπόν επί μακρότατο χρονικό διάστημα είχε κάθε μέρα μακροσκελές ρεπορτάζ για το πώς καταπατούνταν τα δικαιώματα των φυλακισμένων τρομοκρατών. Βεβαίως και κάθε φυλακισμένος έχει δικαιώματα, αλλά ο χώρος που διαθέτει για το κάθε θέμα ένα έντυπο είναι ενδεικτικός του ενδιαφέροντός του. Τα δικαιώματα όλων των υπολοίπων φυλακισμένων επίσης απασχολούσαν σποραδικά την εφημερίδα, αλλά θα έλεγα η σύγκριση με το χώρο που αφιερωνόταν στους τρομοκράτες ήταν κάπου 1/50, και αν συγκρίνουμε το χώρο που αφιερωνόταν στα θύματα με το χώρο για τους θύτες, θα πρέπει να ήταν 1/10.000. Άσε που μετά από κάθε δολοφονία, όπως πχ του Αγγελόπουλου, η Ε είχε ένα κατεβατό για να γράψει τι κακός κεφαλαιοκράτης που ήταν.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
7 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις