Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


Βουλευτές ή αυλικοί;
429 αναγνώστες
Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008
10:43
Τετάρτη 12 Νοεμβρίου – και κάθε κόμμα δικαιούται να έχει στους κόλπους τους όποιον θέλει. Και να διαγράφει όποιον δεν θέλει, και να διαγράφει όσους βουλευτές του θέλει – ή μπορεί. Αλλά αμέσως μετά τη διαγραφή του Πέτρου Τατούλη, ο γραμματέας της Ν.Δ., ο κ. Λευτέρης Ζαγορίτης, κάλεσε τον κ. Τατούλη να παραδώσει την έδρα στο κόμμα, παραιτούμενος του βουλευτικού αξιώματος. Κι αυτό το αίτημα, αυτή η πίεση κι αυτή η αξίωση είναι πέρα από τα όρια του πολιτεύματος, πέρα από το πνεύμα του κοινοβουλευτικού συστήματος.
 
Έδρα σημαίνει καρέκλα. Και υπάρχει προφανώς μια ετυμολογική παρεξήγηση. Πρόκειται για ακραία εκδήλωση του ήδη παθολογικού πρωθυπουργοκεντρισμού που έχει μετατρέψει την ελληνική προεδρευομένη δημοκρατία σε οιονεί προεδρική, δηλαδή πρωθυπουργική.
 
Ο κ. Ζαγορίτης δείχνει με τη δήλωσή του αυτή να αντιμετωπίζει τις βουλευτικές έδρες ως καθίσματα μιας πρωθυπουργικής τραπεζαρίας. Όπου ο πρόεδρος της κυβέρνησης, επί τη βάσει της θεωρίας ότι αυτόν ψηφίζουν οι Έλληνες στις εκλογές, ότι η χώρα ζει στο 1828 και διαλέγει κυβερνήτη και όχι κυβέρνηση, ότι όλα κρίνονται στην εμπιστοσύνη προς ένα και μόνο πρόσωπο, μπορεί ως εκ τούτου να μπαίνει στην τραπεζαρία του, την κοινοβουλευτική ομάδα και να κάνει ό,τι θέλει με τις καρέκλες και με τους επ’αυτών καθημένους. Να βάζει ή να βγάζει, να αλλάζει ταπετσαρίες, να πετάει από το παράθυρο όποιον δεν του είναι αρεστός ή του χαλάει τη συγκέντρωση και να έχει την απαίτηση να του αδειάζουν οικειοθελώς τη γωνιά μόλις τους το ζητήσει, άνευ ετέρου, αφήνοντας πίσω του την καρέκλα, δηλαδή την έδρα, αδειανή για να κάτσει άλλος που περιμένει στην είσοδο την εύνοια της τύχης και του ηγέτη για να πάρει κι αυτός μέρος στο πάρτυ της εξουσίας.
 
Το Σύνταγμα, που δεν συντάχθηκε με τη λογική του σαβουάρ βιβρ, δεν υποχρεώνει τον βουλευτή να παραιτηθεί, ούτε εάν ο ίδιος αποφασίσει να αποχωρήσει από το κόμμα, με τη σημαία του οποίου εξελέγη. Και δεν το επιβάλλει για να διατηρήσει ο βουλευτής την ανεξαρτησία της γνώμης, που είναι όχι δικαίωμα αλλά η υποχρέωση που αναλαμβάνει απέναντι στους εντολείς του.
 
Έστω, όμως, ότι στην περίπτωση της αποχώρησης, μια πολιτική πίεση είναι εύλογη και κατανοητή. Από αυτό το σημείο, έως την απαίτηση να διαγράφεται ένας βουλευτής και να παραδίδει την έδρα του, σαν να ήταν δανεική από το κόμμα, υπάρχει ένα χάος αντιλήψεων, αδιανόητο ιδιαίτερα για κόμμα φιλελεύθερων αντιλήψεων.
 
Κι αν αυτά συμβαίνουν σήμερα, με τους βουλευτές εκλεγμένους με σταυρό, ας σκεφθεί απλώς κάποιος ποια αντίληψη και ποια εκτίμηση θα έχουν οι αρχηγοί για τους βουλευτές τους αν οι εκλογές γίνουν πριν περάσει το 18μηνο, αν δηλαδή γίνουν με λίστα…
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
11 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις