Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


757 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009
12:21

Παρασκευή 24 Απριλίου – και δεν μένει πια καμμία αμφιβολία. Αν από την πιθανότητα ενός σκανδάλου καμμία χώρα και καμμία κυβέρνηση δεν μπορεί να απαλλαγεί, ούτε καν εκείνη που είχε διαγράψει βουλευτή επειδή είπε πως παντού υπάρχουν σάπια μήλα, μπορεί όμως να προλάβει ορισμένες από τις βαρύτερες επιπτώσεις των σκανδάλων στην πολιτική ζωή.

 

Θα έπρεπε ήδη να το έχει κάνει. Το γεγονός ότι μετά από δύο διαδοχικές συνταγματικές αναθεωρήσεις οι ρυθμίσεις για την ευθύνη των υπουργών παραμένουν τόσο αλυσιτελείς όσο σήμερα αποδεικνύονται βαραίνει πάνω από το πολιτικό σύστημα. Κανείς δεν θα πιστέψει στις αγνές προθέσεις. Και τις δύο φορές, όπως και με το νόμο περί ευθύνης υπουργών, προτεραιότητα είχε η προστασία του πολιτικού, με το επιχείρημα ότι αλλιώς θα παρέλυε η διακυβέρνηση, ότι κανείς δεν θα υπέγραφε τίποτα για το φόβο των συνεπειών, ότι οι πολιτικοί θα ήταν έρμαιοι στις διαθέσεις πολιτών που θα κινούνταν από ελατήρια πολιτικής αντιζηλίας. Αλλά σήμερα, 35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, η χώρα είναι αρκετά ώριμη ώστε προτεραιότητα να αφορά πια τη διαφάνεια και την ισονομία. Οι παρενέργειες από την υπερπροστασία των πολιτικών, το προνόμιο του να κρίνονται όχι από το φυσικό τους δικαστή αλλά από το σώμα στο οποίο ανήκουν, με τις προφανείς υπόνοιες κορπορατισμού, υπονομεύει στα μάτια των πολιτών την ακεραιότητα του συστήματος.

 

Και όχι μόνον αυτό. Επιβαρύνει το ίδιο το πολιτικό σύστημα με μια ευθύνη που είναι φανερό πως δεν μπορεί να σηκώσει. Αν απαλλάξει, είναι συνένοχο. Αν παραπέμψει, είναι για ίδιο συμφέρον. Απόφαση χωρίς πολιτικό χρώμα δεν μπορεί από τη φύση της να υπάρξει. Και υποτίθεται πως οι ρυθμίσεις υπάρχουν για να μην ασκούνται διώξεις με πολιτικό χρωματισμό.

 

Αλλά, βέβαια, εφόσον –όπως απαιτείται να γίνει αμέσως- αλλάξει η ρύθμιση και παραπέμπονται και οι υπουργοί για όλα τα θέματα στο φυσικό τους δικαστή, το βάρος της ευθύνης μετακινείται στη Δικαιοσύνη. Η οποία τότε πολύ περισσότερο πρέπει να είναι απαλλαγμένη από κάθε υποψία πολιτικής εξάρτησης ή ομφάλιου λώρου. Που σημαίνει ότι δεν αρκεί το σκέλος της ποινικής ευθύνης των υπουργών. Πρέπει ταυτόχρονα να αλλάξει ριζικά και ο τρόπος επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Δεν είναι απλό. Γιατί η αλλαγή πρέπει να διασφαλίζει ότι δεν θα περάσουμε από την δυνατότητα μιας κυβέρνησης να αναδεικνύει τους εκλεκτούς της στην κατάσταση της αναζήτησης διακομματικών εκλεκτών. Για να μπορεί να κρίνει πολιτικούς, η ηγεσία της Δικαιοσύνης, τα φυσικά πρόσωπα που τη συγκροτούν δηλαδή, δεν μπορεί παρά να είναι εντελώς απεξαρτημένη από την επιρροή τους.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
5 ψήφοι

 Εκτύπωση
393 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009
10:28

Πέμπτη 23 Απριλίου – και, άλλος μια μέρα νωρίτερα, άλλος μια μέρα αργότερα, όλοι επιστρέφουν. Εκατομμύρια έφυγαν από την ασφυξία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Οι άνθρωποι βρέθηκαν μεταξύ τους. Οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων συναντήθηκαν με τους ανθρώπους της υπαίθρου, των άλλων αστικών κέντρων, των μικρών χωριών. Οι άνθρωποι μίλησαν και αντάλλαξαν τις αγωνίες τους.

 

Δεν είναι πια τόσο διαφορετικές. Η αγωνία για το αύριο αφορά όλους. Θα υπάρχει αύριο εισόδημα από τη γη, χωρίς κοινή αγροτική πολιτική σε λίγα χρόνια; Θα υπάρχει αύριο μισθωτή εργασία, η σιγουριά και το εισόδημα που να επιτρέπει τέτοιες εξορμήσεις, όπως αυτή του Πάσχα που πέρασε ή της Πρωτομαγιάς που έρχεται; Πού πρέπει να στρέψουν οι οικογένειες τα παιδιά τους – αν δεν κάνουν το δύσκολο και το σωστό, που είναι να τα αφήσουν ήσυχα να αποφασίσουν εκείνα; Να επενδύσουν στις σπουδές, που κάποτε ήταν ένα εχέγγυο επαγγελματικής σταδιοδρομίας, αλλά όχι πια σήμερα; Ή να τους αγοράσουν ένα βιος, ένα χωράφι, ένα αμπέλι, ένα διαμέρισμα, ένα μαγαζί, για να έχουν κάποιο αποκούμπι στις δύσκολες μέρες που όλοι βλέπουν μπροστά τους;

 

Τέτοιες εμπειρίες, τέτοιες ανησυχίες, τέτοιες σκέψεις αντάλλαξαν μαζί με τις ευχές οι αληθινοί άνθρωποι, αυτοί που δεν βρίσκουν διέξοδο για να χωρέσουν στην πραγματικότητα της ειδησεογραφίας. Ευχήθηκαν και επέστρεψαν – οι μισοί στις πόλεις, οι άλλοι στις συνήθειές τους, όλοι στην καθημερινότητα της δουλειάς.

 

Η επιστροφή, όμως, ήταν μια ψυχρολουσία. Όχι επειδή η δουλειά είναι βαρύτερη την επαύριο της χαλάρωσης. Αλλά επειδή η πραγματικότητα στην οποία επέστρεψαν είναι εντελώς αναντίστοιχη με τις αγωνίες και τις προσδοκίες τους. Παυλίδης, κι άλλος Παυλίδης. Βατοπέδι, κι άλλο Βατοπέδι. Ζήμενς, κι άλλη Ζήμενς. Δεν είναι ζήτημα απόφασης, δεν υπάρχει κάποιο μυστηριώδες πολιτικό κέντρο που δεν επιτρέπει στην πολιτική ζωή της χώρας να ξεφύγει από τα σκάνδαλα. Γιατί οι υποθέσεις είναι εδώ, είναι απολύτως πραγματικές και γι΄αυτό ρίχνουν βαριά κι ασήκωτη τη σκιά τους πάνω στην πολιτική ζωή. Δεν είναι στο χέρι κανενός να τις ξεγράψει, να τις εξαφανίσει επειδή θα τον εξυπηρετούσε, ή με το επιχείρημα ότι θα ήταν καλό για τους πολίτες, να γίνει η κρίση άλλοθι για μια πρόωρη και ασύγγνωστη λήθη.

 

Αλλά η κατάσταση είναι αυτή. Η πολιτική ζωή και η πραγματική ζωή έχουν αποκλίνουσες αγωνίες. Εστιάζουν σε διαφορετικές προτεραιότητες. Κι αυτή η απόκλιση δεν μπορεί να διατηρηθεί επ’ άπειρον. Δεν μπορεί να διατηρηθεί ούτε καν για λίγο ακόμη. Η επιστροφή στην αναγκαία συμπόρευση της πολιτικής με τις αγωνίες των πολιτών περνάει προφανώς και αναγκαστικά μέσα από την κάλπη. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Αξιολογήστε το άρθρο 
8 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
579 αναγνώστες
Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009
09:53

Πέμπτη 16 Απριλίου –Μεγάλη Πέμπτη– και έμειναν όλοι κατάπληκτοι. Σαν να συντελέστηκε κάποιο θαύμα των ημερών. Σαν να περπάτησε κάποιος επί των υδάτων. Έμειναν όλοι με το στόμα ανοιχτό. Ήταν ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος. Για δες τι είπε ο Προβόπουλος… Τώρα, πώς θα συνεχίσουμε να κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα; Τώρα, πώς θα συνεχίσουμε να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε;

 

Αλλά ο Προβόπουλος δεν ήταν θαύμα. Είπε ακριβώς το αντίθετο. Ότι θαύματα μην περιμένετε, δεν γίνονται ούτε τις άγιες τούτες μέρες. Κανείς δεν πρόκειται να πολλαπλασιάσει για εμάς τους άρτους και τους ιχθείς, κανείς δεν πρόκειται να χορτάσει πεντακισχίλιους Έλληνες, εάν η παραγωγή τους είναι πέντε φραντζόλες και δύο ψάρια από το Μαλιακό. Κανείς δεν πρόκειται αγοράσει το νερό μας για κρασί – έγινε μια φορά στην Κανά, έγινε άλλες δυο-τρεις με τα κοινοτικά προγράμματα, τώρα άλλο δεν έχει. Κανείς πια δεν πρόκειται να βουτήξει την χώρα σε άλλη μια ευρωπαϊκή κολυμβήθρα του Σιλωάμ, κανείς, αν δεν το κάνουμε οι ίδιοι, δεν θα έρθει να θεραπεύσει ως δια μαγείας το παραλυτικό κράτος.

 

Αλλά η λογική είναι να περιμένουμε το σωτήρα. Κι επειδή σωτήρες δεν υπάρχουν, είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε όποιον εμφανιστεί, να του στρώσουμε με δάφνες το δρόμο κι όταν οι ελπίδες διαψευστούν να τον σταυρώσουμε. Ο επόμενος…

 

Ο Προβόπουλος τα είπε – όχι κάτι καινούργιο, αλλά όλη την αλήθεια, χωρίς περιστροφές, χωρίς περικοκλάδες, χωρίς ψιμύθια. Γιατί τα είπε; Επειδή δεν έχει ευρωεκλογές στις 7 Ιουνίου, επειδή δεν έχει ούτε εθνικές εκλογές στη γωνία. Τι χρειάζεται τώρα; Χρειάζεται μια τέτοια φωνή, αλλά από εκείνους που θα σταθούν μπροστά στην κρίση του εκλογικού σώματος. Η Ελλάδα δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει την έκταση και το βάθος της κρίσης. Μετά τη φωνή των αριθμών, μια πολιτική φωνή θα την ταρακουνήσει. Στην οικονομία τα πράγματα είναι στο σημείο όπου μόνο μία υπόσχεση έχει νόημα. Κάποιος που να τάξει «αίμα, ιδρώτα και δάκρυα».

 

Και αυτή η φωνή δεν μπορεί να είναι από οπουδήποτε. Η προέλευσή της πρέπει να έχει κοινωνικό πρόσωπο και προσωπική αξιοπιστία, που να μην έχει υπονομευθεί, φθαρεί, απορριφθεί ως ανακόλουθη. Κι όσο μεγαλύτερο είναι το κόμμα από όπου θα προέλθει, όσο περισσότερες πιθανότητες έχει δηλαδή να ακουστεί ως τολμηρή, ριψοκίνδυνη αλλά ειλικρινής και ανυπόκριτη πρόταση εξουσίας, τόσο καλύτερα.

Αξιολογήστε το άρθρο 
7 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
418 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009
10:00

Τετάρτη 15 Απριλίου – Μεγάλη Τετάρτη – και η επικαιρότητα της μέρας έχει όλα τα τροπάρια.

 

Έχει «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» - στη Βουλή, αυτοπροσώπως ο Αριστοτέλης Παυλίδης που οδηγεί, περπατώντας πάνω στα κύματα, τη χώρα στις κάλπες. Για τον ίδιο έχει άλλο τροπάρι – νόμιζε όταν ήταν άνετος υπουργός πως θα έψαλλε το «Σε επί των υδάτων», αλλά τώρα έχει το «Κύριε ερχόμενος προς το πάθος».

 

Έχει, επίσης, «εξέδυσάν με τα ιμάτιά μου» - όπως θα ανακοινώσει ο διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, ότι οσονούπω θα μείνουμε ταπί και ψύχραιμοι.

 

Έχει ένα ωραιότατο ιδιόμελο, από τα αυριανά, το «λαός δυσσεβής και παράνομος», που θα εκτελεσθεί από χορωδία κατηγορουμένων για τη Ζήμενς.

 

Έχει τον αμνό που αίρει τις αμαρτίες του κόσμου – όχι έναν, χιλιάδες, τους χιλιάδες που έχασαν τη δουλειά τους και θα περάσουν φέτος ένα Πάσχα αγωνίας για το αύριο, με την ανεργία να είναι πια η πραγματικότητα για έναν στους δέκα εργαζόμενους και ο μεγάλος φόβος για τους υπόλοιπους.

 

Έχει ένα τροπάριο για τη χώρα και το πώς διαλύεται ένα όνειρο είκοσι χρόνων – το «πάσα η κτίσις ηλλοιούτο».

 

Και, στο βάθος, έχει κάλπες. Θα έχει περάσει το Πάσχα, αλλά να δεις που θα γίνει θαύμα και θα ακουστεί το «αι γενεαί πάσαι»…

Αξιολογήστε το άρθρο 
5 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
372 αναγνώστες
Τρίτη, 14 Απριλίου 2009
10:06

Τρίτη 14 Απριλίου – Μεγάλη Τρίτη- και ο κ. Σουφλιάς ανακοίνωσε το νέο ρυθμιστικό σχέδιο για την Αθήνα. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η Αθήνα χρειαζόταν ένα τέτοιο σχέδιο – και μάλιστα πρόνοιες όπως αυτές που περιλαμβάνει, για παράδειγμα το εκτεταμένο δίκτυο μετρό που να πηγαίνει και προς τις πυκνοκατοικημένες γειτονιές της Δυτικής Αθήνας και του Πειραιά, έρχονται με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών, για να μην πει κανείς με καθυστέρηση ενός αιώνα – σε σύγκριση, ας πούμε, με το μετρό άλλων πρωτευουσών, όπως το Παρίσι, ή το Λονδίνο.

 

Διαβάζω στις εφημερίδες, όμως, ότι το νέο Ρυθμιστικό σχεδιάζει την Αθήνα των οκτώ (κατά την Ελευθεροτυπία) ή και των δεκατριών (κατά τον Ελεύθερο Τύπο) εκατομμυρίων κατοίκων. Πολύ ενδιαφέρον. Γιατί με τη σημερινή δημογραφική τάση η Ελλάδα των 13 εκατομμυρίων κατοίκων δεν θα υπάρξει ποτέ, ενώ τα οκτώ εκατομμύρια θα είναι σχεδόν το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού. Επομένως, η εκπόνηση ενός τέτοιου σχεδίου προβλέπει ή τη συγκέντρωση όλων των Ελλήνων στο Λεκανοπέδιο ή ένα μαζικό κύμα μετανάστευσης προς τη χώρα μας.

 

Δεν λέω πως δεν είναι καλό να είμαστε προνοητικοί. Άλλωστε, με την αντίθετη ακριβώς λογική δημιουργήσαμε τη χώρα των δύο εκατομμυρίων αυθαιρέτων. Αλλά σχέδιο σημαίνει επένδυση. Και το σχέδιο αυτό, με τα 220 χιλιόμετρα νέων γραμμών του Μετρό, όσο χρήσιμες κι αν είναι, συνεπάγεται μια πολιτική απόφαση ότι ένας τεράστιος όγκος επενδύσεων θα κατευθυνθεί και πάλι προς την πρωτεύουσα – αυτό τον πίθο των Δαναϊδων, που όσα χρήματα κι αν του ρίξεις, πάλι θα έχει ανοίξει η όρεξή του και η ανάγκη του για ακόμη περισσότερα.

 

Ασφαλώς, το Ρυθμιστικό Σουφλιά, αν εφαρμοστεί, που είναι άλλη παλιά πληγή και μεγάλη συζήτηση, βάζει τέλος σε μερικούς ασύλληπτους παραλογισμούς, όπως οι παρεκκλίσεις από τους όρους δόμησης και δίνει ένα μοντέλο σοβαρότητας, συνέπειας και λογικής στον κυκεώνα των ρυθμίσεων, δίνει επίσης μια βάση λειτουργίας της κρατικής μηχανής για μια εποπτεία της χωροταξίας διαφορετική από τις σημερινές Πολεοδομίες – ταυτισμένες ως γνωστόν με την έννοια της διαφθοράς στην κοινή συνείδηση των πολιτών.

 

Αλλά πόσα τέτοια μεγάλα σχέδια μπορεί να αντέξει το δημόσιο ταμείο; Είναι μια μεγάλη επένδυση το καλύτερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε για την Αθήνα; Ή η καλύτερη υπηρεσία προς την πόλη θα ήταν να προσπαθήσουμε να την μικρύνουμε, αντί να υπηρετήσουμε καλύτερα την εξάπλωσή της; Μήπως αυτά τα γιγαντιαία κονδύλια, που υπόρρητα περιλαμβάνονται στο σχέδιο Σουφλιά, θα ήταν καλύτερα να πάνε σε τέσσερις-πέντε άλλες πόλεις (ας πούμε στο Ηράκλειο, τη Λάρισα, το Αγρίνιο και τα Γιάννενα) ώστε να κρατήσουν τον κόσμο της περιοχής τους και να προσελκύσουν λειτουργίες, δραστηριότητες και ανθρώπους που σήμερα θέλουν να εγκαταλείψουν την Αθήνα, αλλά δεν μπορούν; Να μια πραγματικά ενδιαφέρουσα οπτική για τη δημόσια διαβούλευση που αρχίζει, εν μέσω Χριστοφοράκων, Παυλίδηδων και κουμπάρων.

Αξιολογήστε το άρθρο 
4 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<5678910111213>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις