Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


623 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009
10:04

Δευτέρα 4 Μαϊου – και ο Γιάννης Μανώλης είπε την αλήθεια, χωρίς περιστροφές, αλλά και χωρίς πλήρη αίσθηση του τι ακριβώς έλεγε: απόψε, παραδέχτηκε, δεν θα ψηφίσει κατά συνείδηση. Είπε την αλήθεια, επίσης, και για πολλούς άλλους συναδέλφους του, που δεν αναγνώρισαν δημόσια αυτή την πραγματικότητα. Απόψε, στην ψηφοφορία για την παραπομπή ή μη του Αριστοτέλη Παυλίδη δεν θα ψηφίσουν κατά συνείδηση. Θα ψηφίσουν για το εάν θέλουν εκλογές ή όχι. Θα ψηφίσουν για τη εξουσία. Θα ψηφίσουν για το κόμμα τους και τη στρατηγική του. Θα ψηφίσουν για το συμφέρον της παράταξης. Αλλά δεν θα ψηφίσουν με βάση τη συνείδησή τους.

 

Είναι απλό, είναι γνωστό, το ξέρουν και το αναμένουν όλοι. Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά. Ότι το «δεν ψηφίζω κατά συνείδηση» αλλά με βάση τις πολιτικές συνθήκες και τη συγκυρία σημαίνει μια ευθεία παραβίαση του Συντάγματος. Τα κόμματα εξέδωσαν πορίσματα. Το καθένα το δικό του. Η Νέα Δημοκρατία θα ψηφίσει κατά της παραπομπής – λευκό, υπέρ, ό,τι θες μόνο μην παραπεμφθεί και τρέχουμε. Το ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει υπέρ της παραπομπής, επίσης το ΚΚΕ, οι καρατζαφέρειοι, ο Συνασπισμός, που πρέπει να αναγνωριστεί ότι ήταν το μόνο κόμμα που έκανε τον κόπο να υπογραμμίσει ότι η ψήφος των βουλευτών του είναι αποτέλεσμα σύμπτωσης και όχι γραμμής.

 

Οι βουλευτές που έτσι θα συμπεριφερθούν απόψε μπροστά στην κάλπη παραβιάζουν ρητή συνταγματική επιταγή. Το Σύνταγμα τους ζητάει να ξεχάσουν ότι είναι βουλευτές και εκείνοι αρνούνται να το κάνουν. Απόψε, αν δεν το έχουν καταλάβει, ούτε ο κ. Μανώλης ούτε οι συνάδελφοί του, δεν είναι βουλευτές, είναι δικαστές. Με την έννοια αυτή είναι εντελώς αδιανόητο ότι συζητείται οποιαδήποτε άλλη λογική ψήφου πέραν της ψήφου κατά συνείδηση. Αυτό είναι το θεμέλιο μιας δικαστικής κρίσης, όπως αυτή που τους ζητείται να εκφέρουν, στις δημοκρατίες. Το Σύνταγμα τους εκχώρησε το δικαίωμα να κρίνουν εκείνοι, ως δικαστές, τους συναδέλφους τους. Γιατί ο συνταγματικός νομοθέτης πίστεψε πως μπορούν να αναλάβουν αυτό το βάρος και να αρθούν, εκπρόσωποι του έθνους, έστω για μια ψηφοφορία, πάνω από την κομματική τους ένταξη, συναισθανόμενοι ότι οι ίδιοι θα μπορούσαν κάποια στιγμή να βρίσκονται στη θέση του Αριστοτέλη Παυλίδη. Και τότε πώς θα ήθελαν να ψηφίσουν οι άλλοι 299;

 

Αλλά η ψήφος τους δεν θα είναι ψήφος δικαστή, θα είναι ψήφος βουλευτή. Και αυτό δείχνει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο νόμος, η συνταγματική πρόνοια, για την ποινική ευθύνη των υπουργών πρέπει να αλλάξει το ταχύτερο. Και οι πολιτικοί θα πρέπει να εναπόκεινται στην κρίση του φυσικού δικαστή, όπως κάθε πολίτης. Όχι γιατί είναι ορθό. Θα ήταν ευχής έργον να είχαν ανταποκριθεί διαφορετικά σε μια υποχρέωση που έχει και τιμητικό χαρακτήρα. Αλλά η Βουλή δεν το έκανε. Η Βουλή διέψευσε αυτή την προσδοκία. Δεν άντεξε την ευθύνη. Δεν σήκωσε το βάρος. Είναι μια ήττα του κοινοβουλευτισμού, είναι μια ήττα της πολιτικής, είναι μια ήττα της ανεξαρτησίας του βουλευτή, από το σκληρό κομματισμό.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
7 ψήφοι

 Εκτύπωση
433 αναγνώστες
Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009
10:21

Πέμπτη 30 Απριλίου – και μην απορείτε που θα βρέχει πρωτομαγιάτικα και θα μας χαλάσει το τριήμερο. Ένας απαισιόδοξος θα κοίταζε την ωραία χώρα μας και θα διαπίστωνε απλώς ότι έχει δίκιο η λαϊκή σοφία που λέει πως στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει. Αλλά εμείς είμαστε αισιόδοξοι, έτσι δεν είναι; Γιατί βρέχει, λοιπόν; Βρέχει επειδή ο καιρός προσαρμόζεται στην κατάστασή και στην αντίληψή μας. Και η Ελλάδα επιμένει ότι είμαστε στην καλύτερη των περιπτώσεων στον περασμένο Οκτώβριο, άντε βία Νοέμβριο.

0 από τους πρώτους σταρ της τηλεόρασης. Η Τράπεζα της Ελλάδος, που είναι ευγενική, λέει -0,5%. Ο Εκόνομιστ, που δεν είναι ευγενικός, λέει -3,6%. Εμείς λέμε πως θα μειώσουμε το έλλειμμα. Όποιος θέλει το πιστεύει.

 

Αλλά και η κυβέρνηση συνολικά ζει το φθινόπωρο του 2008. Πρώτα από όλα αυτό το φθινόπωρο, που ξεκίνησε από την Έκθεση Θεσσαλονίκης, δε λέει να τελειώσει για τον κ. Καραμανλή. Αλλά για να επιτίθεται ο πρωθυπουργός στην αντιπολίτευση και να της λέει πως θέλει να κάνει τη χώρα «Κολοσσαίο» πρέπει να κινείται ακόμη με το ρωμαϊκό, το Ιουλιανό, ημερολόγιο. Δεν πρέπει να έχει συμβεί ακόμη το Βατοπέδι, δεν πρέπει να έχει μαζέψει άρον-άρον τους βουλευτές του για να μη στείλουν αδιάβαστους τους βατοπεδινούς, δεν πρέπει να έχει ακούσει τη λέξη Παυλίδης, δεν πρέπει να έχει καταλάβει πως η κυβέρνησή του ουσιαστικά από πέρυσι τον Αύγουστο δεν υφίσταται παρά μόνον για να αμύνεται περί πάρτης.

 

Ο πλέον προσαρμοσμένος υπουργός είναι ο κ. Μαρκόπουλος. Για την περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, διατελεί υπουργός Τουρισμού. Χθες, 29 του Απριλίου, παρουσίασε τη νέα καμπάνια για τον τουρισμό μας, για την προβολή της χώρας στο εξωτερικό. Για ποια χρονιά; Για το 2010; Για το 2011; Όχι. Για φέτος. Πάλι καλά. Θα μπορούσε εύκολα και αμέριμνος να έχει παρουσιάσει την καμπάνια για πέρυσι.

 

Υπάρχει κανείς που δεν ζει στο παρελθόν; Βεβαίως. Το ΠΑΣΟΚ. Αυτό ζει στο μέλλον. Διακατέχεται ήδη από την ευφορία της επόμενης μέρας. Ακούει το «είμαστε πια πρωταθλητές» πριν γίνει το τζάμπολ. Αλλά και για το ΠΑΣΟΚ οι τελευταίοι μήνες πρέπει να μην υπήρξαν. Προς τούτο και δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν υπάρχει καμμία χρεία αναθεώρησης όσων έχει υποσχεθεί κατά καιρούς στον κάθε πικραμένο. Το ξέρουμε άλλωστε από τις προηγούμενες εκλογές ότι «λεφτά υπάρχουν». Και για τους αδύνατους υπάρχουν, και για κοινωνική πολιτική, και για ενίσχυση της ζήτησης, και για να πάρουμε πίσω τον ΟΤΕ από τους Γερμανούς και για να ξαναδιαπραγματευτούμε με το Βγενόπουλο την Ολυμπιακή, καμμία από τις ανακοινώσεις, καμμία από τις εξαγγελίες, καμμία από τις δεσμεύσεις δεν υπόκειται στην δραματική αλλαγή των δεδομένων που έχει μεσολαβήσει. Τώρα θα τους στενοχωρήσουμε; Τώρα που είναι έτοιμοι να ψηφίσουν; Μετά θα το πάρουν πιο μαλακά…

 

Γι’ αυτό αν αύριο σας πει κάποιος περίεργος ότι υπήρξε Δεκέμβρης, ότι πέρασε Γενάρης, ότι ήρθε Φλεβάρης και Μάρτης και Απρίλης, μην τον πιστέψετε. Και μην κοιτάτε που αύριο θα βρέχει. Εμείς ξέρουμε. Πέρα βρέχει…

Αξιολογήστε το άρθρο 
5 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
386 αναγνώστες
Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009
09:52

Τετάρτη 29 Απριλίου – και τις επόμενες ημέρες θα αρχίσει αυτό που στην Ελλάδα αποκαλείται «η μάχη των πανελλαδικών εξετάσεων». Γιατί «μάχη»; Επειδή εδώ είναι η χώρα του παιδιού. Τα τραγελαφικά που είχαμε λίγο, όχι πολύ, παλιότερα, με τις αγωνιούσες μαμάδες κρεμασμένες στα κάγκελα έχουν χαλαρώσει αλλά οι εξετάσεις παραμένουν εθνικόν ζήτημα. Είμαστε –υποτίθεται- μια παιδοκεντρική κοινωνία, όπου η οικογένεια είναι έτοιμη να θυσιάσει τα πάντα για τα παιδιά, επενδύει σε αυτά και το περίσσευμα και το υστέρημά της.

 

Τρίχες! Την επόμενη φορά που θα ακούσουν αυτό το παραμύθι για τα ιδιαίτερα, που τα πληρώνουν οι γονείς, για τα καλά σχολεία, που τα πληρώνει (για να ενισχύσει και τον κοινωνικό του κομπασμό) ο μπαμπάς, για τα πούπουλα όπου δήθεν έχουμε και μεγαλώνουμε την επόμενη γενιά, οι υποψήφιοι, οι μαθητές, τα παιδιά μας, καλά θα κάνουν να γυρίσουν και με μεγάλη αναίδεια να μας πουν την αλήθεια: ότι τους έχουμε γραμμένους στα παλιά μας τα παπούτσια.

 

Για την ακρίβεια: τους έχουμε γραμμένους στους παλιούς μας τους προϋπολογισμούς. Μα τους αγοράζουμε μπλουζάκι με μάρκα, ανελλιπώς και απαρεγκλίτως. Μα τους ανανεώνουμε τη γκαρνταρόμπα τρεις φορές το χρόνο, μη χάσουνε τη μόδα στη Δευτέρα δημοτικού και γίνουν ρεζίλι χωρίς επώνυμο τσουράπι στους συμμαθητές τους. Μα τους κυκλοφορούμε με γυαλιστερές αμαξάρες, τους τρέχουμε διακοπές στην Ευρώπη τα Χριστούγεννα, τους μαθαίνουμε σκι το χειμώνα, τους ξεφορτωνόμαστε σε camp το καλοκαίρι, τους κάνουμε όλα τα χατήρια, τους έχουμε χαρτζηλίκι που αντιστοιχεί σε βασικό μισθό. Όλα αυτά είναι ακριβώς έτσι. Μόνο που θα τα πληρώσουν οι ίδιοι.

 

Σήμερα, η 29η Απριλίου έχει οριστεί ως ημέρα αλληλεγγύης των γενεών. Η Ελλάδα τη γιορτάζει με μια νέα επιτυχία στο διεθνή τραπεζικό χώρο, με ένα πρόσθετο δανεισμό 8 δισεκατομμυρίων, σύνολο φέτος 50 δις στην καλυτέρα των περιπτώσεων, ώστε να μπορέσουμε να συντηρήσουμε τη ζήτηση. Να εξακολουθήσουμε να αγοράζουμε τζιπ Κολωνακίου και μεζονέτες βορείων προαστείων, να μην διαταραχθεί το κλίμα στην αγορά. Το ότι η αγορά αυτή ποτέ, μα ποτέ, δεν αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα της οικονομίας, και ούτε γι’αστείο δεν συγκρινόταν με την πραγματικότητα της δηλωμένης οικονομίας, αυτό δεν μας ανησυχεί.

 

Το θέμα που μας απασχολεί είναι πόσο ακόμη θα μπορούμε να δανειζόμαστε. Για την ώρα τα καταφέρνουμε μια χαρά. Πληρώνουμε κάτι παραπάνω, κάτι παραπάνω από όλους τους άλλους δηλαδή, ακόμη και από τη χρεωκοπημένη Ισλανδία, ακόμη και από τη φαλιριμένη Ιρλανδία, αλλά δεν πειράζει. Το έλεγε κι ο Απόστολος Παύλος στους τρυφηλούς Κορίνθιους: «φάγωμεν, πίωμεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Κυριολεκτικά. Θα πληρώσουν τα παιδιά. Γιατί τα έχουμε; Ας κάνουν κάτι κι αυτά. Πώς κάναμε εμείς την Ψωροκώσταινα, ψωρολακόσταινα; Να πληρώσουν και τα καλομαθημένα μας. Ας μην είναι αχάριστα…

Αξιολογήστε το άρθρο 
10 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
385 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 28 Απριλίου 2009
09:57

Τρίτη 28 Απριλίου – και πριν από λίγες μέρες ο κ. Σουφλιάς ανακοίνωσε ένα νέο χωροταξικό για την Αθήνα. Ειπώθηκαν πολλά, άλλα θετικά, άλλα αρνητικά, μπορεί ο καθένας να έχει την άποψή του. Αλλά η κυβέρνηση έχει ένα σχεδιασμό για την πρωτεύουσα και ολόκληρη την Αττική, δηλαδή για την περιοχή που φιλοξενεί σχεδόν το μισό πληθυσμό και τουλάχιστον τη μισή οικονομική δραστηριότητα στη χώρα.

 

Χτες, ο κ. Παπαθανασίου ανακοίνωσε μέτρα για τη στήριξη της αγοράς ακινήτων. Πάρα πολύ ωραία, θα μειωθεί ο φόρος για τους τόκους όχι μόνο από την πρώτη κατοικία, που σημαίνει σπεύσατε, μπορείτε να αγοράσετε και δεύτερη κατοικία, και εξοχικό και ένα κεραμίδι για τα παιδιά – έξοχα…

 

Το πρόβλημα πού είναι; Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε δύο εντελώς διαφορετικές και άσχετες μεταξύ τους πρωτοβουλίες για πολιτικές που συνδέονται άμεσα και αναγκαστικά μεταξύ τους. Ο κ. Παπαθανασίου ενδιαφέρεται μόνον για να στηρίξει την οικοδομική δραστηριότητα, για να μην χαθούν άλλες θέσεις εργασίας, για να διατεθούν τα προς πώληση νεόδμητα που έχουν μείνει στο ράφι. Αυτή είναι η αρμοδιότητά του. Ο κ. Σουφλιάς ενδιαφέρεται για το πώς θα χτιστεί ό,τι έχει μείνει άχτιστο στην Αττική, πώς θα επεκταθεί το μετρό, πού θα είναι Υμηττός και πού τσιμέντο. Ορθώς. Αυτή είναι η αρμοδιότητά του.

 

Όταν οι δύο αρμόδιοι για το ίδιο θέμα κάνουν ενιαία πολιτική, συντονισμένη, με κεντρική ιδέα και εναρμονισμένες κινήσεις, αυτό λέγεται κυβέρνηση. Και αυτό στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν φαίνεται πουθενά.

 

Γιατί, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα μέτρα Παπαθανασίου για αποθάρρυνση της εγκατάτασης σε υπερκορεσμένες περιοχές ή για πριμοδότηση της μετεγκατάστασης ανθρώπων έξω από την Αττική; Γιατί να έχει κανείς το ίδιο όφελος όταν δανείζεται για να αγοράσει ένα ακόμη σπίτι στην Αγία Παρασκευή, το Χαλάνδρι και το Γέρακα (όπου σημειωτέον δεν υπάρχει ακόμη αποχέτευση) και το ίδιο όταν αποφασίζει, ας πούμε, να στήσει το σπίτι του σε μια άλλη πόλη, ή ακόμη περισσότερο σε μια ημιαστική ή αγροτική περιοχή; Γιατί να έχει το ίδιο όφελος όποιος αγοράζει άλλο ένα τυποποιημένο διαμέρισμα σε μια τυποποιημένη πολυκατοικία, όπως αυτές που εξακολουθούν να χτίζονται στο Νέο Κόσμο, ή την Πετρούπολη, και το ίδιο όποιος επιλέγει ένα βιοκλιματικό κτίριο που θα καταναλώνει το ένα τρίτο της ενέργειας, λερώνοντας λιγότερο την πόλη και το περιβάλλον;

 

Γιατί τα μέτρα για την κρίση δεν μπορούν να είναι ταυτόχρονα και μέτρα με άποψη για τη χώρα, την πρωτεύουσα, το περιβάλλον, το ανοιχτό και το δομημένο, για τον τρόπο ζωής μας στο μέλλον; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί τα μέτρα του κάθε υπουργού και του κάθε υπουργείου παίρνονται με πυροσβεστική και κοντόφθαλμη λογική. Πάρε μέτρα τώρα. Κάνε κάτι χανόμαστε. Έχουμε κρίση. Άσε το χειρότερο: έχουμε ευρωεκλογές. Κι έχουμε και τον Παυλίδη, τη Ζήμενς, το Βατοπέδι. Ανακοίνωσε κάτι τώρα. Τώρα αμέσως. Μην αργείς. Μετά τις κάλπες μην σε νοιάζει. Θα τα βρει ο επόμενος…

Αξιολογήστε το άρθρο 
7 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
391 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009
10:11

Δευτέρα 27 Απριλίου – και ο κ. Μπαρόζο είναι σήμερα στην Ελλάδα για ένα συνέδριο για τη βιοποικιλότητα. Είναι το σωστό συνέδριο στη σωστή χώρα. Κανείς δεν συναγωνίζεται στην χλωρίδα έναν τόπο γνωστό επειδή εδώ ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα. Αλλά και στην πανίδα απ΄όλα έχει ο μπαξές.

 

Έχει αρπακτικά, όπως στην υπόθεση Ζήμενς. Μεγάλους λαδοθήρες κουστουμαετούς και γραβατογύπες, που δεν άφηναν να πέσει κάτω τίποτα και έφτασαν μια χρονιά να προκαλέσουν συναγερμό στα κεντρικά του Μονάχου, επειδή οι μίζες είχαν ξεφύγει και από το 2% και από το 8% και από όλα τα γνωστά όρια των Γερμανών μιζανθρώπων και είχαν φτάσει το 40% του τζίρου – για να αποδειχθεί πως εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε. Και μαζί με τα μεγάλα αρπακτικά, έχει και τα πολυπληθή σμήνη από λιγδοκόρακες που τσιμπολογούσαν γύρω από το μεγάλο τσιμπούσι των προμηθειών του ΟΤΕ, υποδυόμενοι τα «στελέχη» του.

 

Έχει ερπετά, όπως στην υπόθεση του Βατοπεδίου, που σούρνονται στους προθαλάμους της εξουσίας, δαγκώνοντας όποιον βρουν πρόχειρο. Χαμαιλέοντες που τη μια είναι πολιτικά στελέχη και την άλλη δουλοπρεπές ποίμνιο, τη μια είναι υπερήφανοι υπουργοί την άλλη αμαρτωλοί που ζητούν συγχώρεση, τη μια σφιχτοχέρηδες διαχειριστές του δημοσίου χρήματος την άλλη γαλαντόμοι υπηρέτες των ρασοφόρων, τη μια άνθρωποι του Θεού, μοναχοί και ηγούμενοι, την άλλη επενδυτές και ραντιέρηδες.

 

Κι εκτός από τα τέτοιου είδους τρωκτικά, έχει και ποντίκια – σαν αυτά που εντόπισε με μικρή καθυστέρηση είκοσι ετών η κα Παπαρήγα. «Ποντίκια», αν δεν το ακούσατε, αποκάλεσε τη Δαμανάκη και τον Ανδρουλάκη επειδή αποχώρησαν από το ΚΚΕ το 1991, βλέποντας (είπε) ότι το καράβι βυθιζόταν, και της στέρησαν έτσι τη χαρά να τους πετάξει στη θάλασσα η ίδια.

 

Η Ελλάς μεγαλουργεί και στη θάλασσα. Έχει καρχαρίες απαράμιλλούς, άπληστους χρηματιστές, όπως στην υπόθεση των ομολόγων. Που καταπίνουν κοπάδια από ανίδεες διοικήσεις και ακόμη πιο ανίδεους συνταξιούχους, πουλώντας τους φύκια για μεταξωτές κορδέλλες κι αντί για σύνταξη, φάτε μάτια ψάρια…

 

Έχει χέλια της άγονης γραμμής, όπως στην υπόθεση Παυλίδη, που γλιστράνε – άλλοτε καναλάρχες, άλλοτε εφοπλιστές, ό,τι τους θέλει η κάθε μέρα, δίπλα στον κατάλληλο υπουργό, δίπλα στον κατάλληλο ιδιαίτερο του υπουργού, έτοιμο να μην αφήσει λέπι στο ταμείο – με απλωμένο το χέρι γιατί και ο υπουργός έχει ανάγκη να το παντρέψει το κορίτσι, να μη μείνει στο ράφι…

 

Έχει πουντιασμένα πτηνά και συναχωμένα γουρουνάκια. Αυτός είναι ο παράδεισος της βιοποικιλότητας. Αλλά το είδος που υπάρχει σε μεγαλύτερη αφθονία είναι ο χάνος. Κυκλοφορεί σε πυκνά κοπάδια, ευδοκιμεί μάλιστα ιδιαίτερα στην ποικιλία χάνος-ψηφοφόρος.

Αξιολογήστε το άρθρο 
10 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις