Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


748 αναγνώστες
Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009
10:36

Δευτέρα 11 Μαΐου – και μέχρι τώρα βλέπαμε την Ελλάδα να πηγαίνει πίσω σε σχέση με τους άλλους, σε σχέση με την Ευρώπη και τον κόσμο. Τη βλέπαμε να ζει και να ζούμε την υπαναχώρηση, τη διολίσθηση στο παρελθόν, τη σταδιακή απώλεια πολλών από όσα είχε κερδίσει με τόσο κόπο, την παραμέληση της κληρονομιάς των Ολυμπιακών Αγώνων, τη διακινδύνευση και αυτής ακόμη της συμμετοχής στην ευρωζώνη. Αυτό που ο Τάκης Θεοδωρόπουλος έχει τόσο εύστοχα περιγράψει ως το πενταετές hangover της Ολυμπιάδας, προσπαθώντας να καταλάβει τι ακριβώς μας συνέβη την επαύριο της τελετής λήξης.

 

Η τάση και τα συμπτώματα είναι σοβαρά, είναι ανησυχητικά, αλλά επίσης διαχειρίσιμα από μια χώρα. Η τροπή, όμως, των πραγμάτων παίρνει πια διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα δείχνει έτοιμη να κάνει ένα άλμα προς το παρελθόν σε σχέση με τον εαυτό της. Η Ελλάδα, και η κυβέρνησή της, φλερτάρει με μια βυθοσκόπηση της ιστορίας της.

 

Στο πρώτο επίπεδο, σε σχέση με τους άλλους, οι μεγάλες κατακτήσεις της μεταπολίτευσης είναι ασφαλώς η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η συμμετοχή στην ΟΝΕ. Προϋπόθεση και καταλύτης για όλα αυτά, ωστόσο, ήταν χωρίς αμφιβολία η παγίωση μιας γενικά αποδεκτής και αδιαμφισβήτητης πολιτικής βάσης: η αποκατάσταση της ομαλότητας, η αποδοχή των όρων του παιχνιδιού, το απαραβίαστο των θεσμών.

 

Το κλείσιμο της Βουλής, νύχτα Παρασκευής, με τον πρόεδρο του σώματος να έχει ανακοινώσει «ραντεβού τη Δευτέρα» και πρόγραμμα εβδομάδας, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να το μαθαίνει πότε άραγε και να υπογράφει άραγε ποια ώρα του 24ώρου και σε πόση χρονική απόσταση από την ενημέρωσή του, με τον Πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της Βουλής να έχουν όλες τις ευκαιρίες, μέχρι την ίδια μέρα το πρωί, και να μην τολμούν να ανέβουν στο βήμα του Κοινοβουλίου για να ανακοινώσουν το πέρας της συνόδου, παρά μόνο να τοιχοκολλάται σούρουπο από έναν τυχαίο αστυνομικό της φρουράς, αυτή η εικόνα θέτει εν αμφιβόλω το πλαίσιο των γενικών παραδοχών που σηματοδότησαν για τρεισήμισυ δεκαετίες την πολιτική ομαλότητα. Το γεγονός ότι η απόφαση για περάτωση της συνόδου και κλείσιμο της Βουλής γίνεται υπό την εικαζόμενη απειλή φακέλλων και σκανδάλων, ως προληπτικό μέτρο έναντι της δημοσιοποίησης, της συζήτησης, της αποκάλυψης και νέων λεπτομερειών, για γνωστές ή άγνωστες, ποιος ξέρει, υποθέσεις, φορτώνει πάνω στις πλάτες του πολιτικού συστήματος, με ευθύνη της κυβέρνησης, το άχθος της αδιαφάνειας και της υποψίας των πολιτών για ύπαρξη ενοχής και συγκάλυψης, την ώρα μάλιστα που το σύστημα δυσκολευόταν να αντέξει ακόμη και το πολύ μικρότερο άχθος των σκανδάλων που αποδεχόταν τη διερεύνησή τους.

 

Όταν το πολιτικό κλίμα παραπέμπει, όπως σωστά το είχε περιγράψει πρόσφατα ο Ελεύθερος Τύπος, σε «έρεβος», το κλείσιμο της πόρτας της Βουλής ισοδυναμεί με το σφράγισμα της μεγαλύτερης θεσμικής πύλης για να πέσει φως σε όσα οι πολίτες απαιτούν να δουν με τα μάτια τους – και μετά να αποφασίσουν.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
10 ψήφοι

 Εκτύπωση
350 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009
11:37

Παρασκευή 8 Μαΐου – και ψηφίζει ο Τρισέ στην Ελλάδα; Όχι βέβαια. Μπορεί, όμως, να ψηφίζει για το πότε θα γίνουν εκλογές στη χώρα μας. Μπορεί χτες να ψήφισε ήδη.

 

Ο κ. Τρισέ έρριξε τα επιτόκια του ευρώ στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας – και δεν απέκλεισε να τα μειώσει κι άλλο. Παράλληλα, όμως, στη συνήθη συνέντευξή του στη Φραγκφούρτη, έκανε κάτι ακόμη: πρόβλεψε ότι η κρίση θα αρχίσει να υποχωρεί από τα τέλη του χρόνου. Μέχρι τώρα οι Ευρωπαίοι ήταν οι πιο επιφυλακτικοί για το χρονικό βάθος της κρίσης. Η Κομισιόν, αλλά και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έβλεπαν παράταση της ύφεσης μέχρι τα τέλη του 2010 και αντιστροφή της τάσης μόνον μετά το 2011.

 

Εδώ και ένα μήνα, ο Ομπάμα άρχισε μια συστηματική εκστρατεία αισιοδοξίας. Διαβεβαίωνε πως τα μέτρα που πήρε δουλεύουν, πως η παγκόσμια οικονομία θα ξαναπάρει μπροστά νωρίτερα από όσο πιστεύουμε, πως εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια εξόδου από το τούνελ της παγκόσμιας κρίσης. Τώρα, ο κ. Τρισέ συμμερίζεται, για πρώτη φορά, την εκτίμηση ότι οι ακτίνες ελπίδας για τη διεθνή και την ευρωπαϊκή οικονομία θα κάνουν την εμφάνισή τους μέσα στο τρέχον έτος.

 

Για την Ελλάδα, η εξέλιξη είναι ιδιαίτερα σημαντική. Πρώτα από όλα σε πρακτικό επίπεδο, γιατί η διατήρηση των χρηματαγορών στον πάγο όπου βρίσκονται εδώ και ένα χρόνο, θα ήταν πραγματικός βρόχος για μια οικονομία που δανείζεται για να ζει – και ζει για να δανείζεται, αλλά αυτό είναι μια άλλη, παράλληλη, ιστορία…

 

Το πιο ενδιαφέρον είναι η πιθανή επίδραση αυτών των εξελίξεων στους πολιτικούς σχεδιασμούς. Η κυβέρνηση, δηλαδή, είναι πολύ πιθανό τώρα να δελεαστεί για μια νέα εκλογική στρατηγική. Να επιχειρήσει, δηλαδή, να μεταθέσει για όσο αργότερα μπορεί τις εθνικές κάλπες, προφανώς μέσα στο 2010, ώστε να προλάβει τον πρώτο κύκλο της διεθνούς ανάκαμψης και να φτάσει εκεί με επιχείρημα πως η χώρα πέρασε χωρίς ιδιαίτερους κλυδωνισμούς την κρίση.

 

Το σενάριο δεν είναι απλό στην εφαρμογή του. Αν οι κάλπες στηθούν στα τέλη του φθινοπώρου, θα είμαστε στην κορύφωση του αντίκτυπου της κρίσης στη χώρα μας. Αν μπούμε στο 2010, το παιχνίδι θα είναι στα χέρια της αντιπολίτευσης, με την εκλογή Προέδρου – και την υποχρεωτική προσφυγή στις κάλπες, την οποία τότε η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να χρεώσει στο ΠΑΣΟΚ.

 

Για τον κ. Καραμανλή είναι ίσως το πιο ευνοϊκό από τα εκλογικά σενάρια. Έχει όμως δύο ορόσημα. Το ένα πολιτικό, και είναι ασφαλώς οι ευρωεκλογές: για να μπορέσει να το συζητήσει θα πρέπει να έχει βγει χωρίς μεγάλες απώλειες από τις κάλπες της 7ης Ιουνίου. Το δεύτερο είναι οικονομικό, και αφορά τη σύνταξη ενός προϋπολογισμού – όχι αναγκαστικά πραγματικού, άλλωστε δεν έχει εκτελέσει και κανέναν από τους πέντε που ψήφισε έως τώρα, αλλά πάντως που να αντέχει στη δοκιμασία της παρουσίασής του στο εσωτερικό και κυρίως στην Κομισιόν.


Και υπάρχει πάντοτε, με τους 151, ένας απρόβλεπτος παράγοντας. Ας πούμε, ένας ακόμη Παυλίδης μέσα στους τόσους που γεννά η κυβέρνησή του.

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
407 αναγνώστες
Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009
10:17

Πέμπτη 7 Μαΐου – και την πήρε πίσω και την έβαλε στο συρτάρι του. Η τροπολογία Παυλόπουλου για το μαύρο εκδοτικό χρήμα δεν είναι πια εδώ. Και αφού δεν κατάφερε να την περάσει τώρα, ως παράταση μιας ισχύουσας ρύθμισης, αυτή η κληρονομιά της πολιτικής υπανάπτυξης μας άφησε χρόνους οριστικά. Αφού δεν κατάφερε να την περάσει τώρα ο κ. Παυλόπουλος και η Νέα Δημοκρατία, στη σημερινή συγκυρία, τόσο ευάλωτη, με τόση ανάγκη για στήριξη, τότε δεν μπορώ να φανταστώ ποιος άλλος υπουργός, ποιο άλλο κυβερνητικό κόμμα θα τολμήσει ποτέ στο μέλλον να ξαναφέρει στη Βουλή μια πρόταση νομιμοποίησης μιας εξώφθαλμης εξαίρεσης των ισχυρών από τη νομιμότητα που ισχύει για τους υπόλοιπους.

 

Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι το πώς συνέβη αυτό το πολιτικό ατύχημα στον κ. Παυλόπουλο, το πώς συνέβη αυτό το οικονομικό ατύχημα στους κατά τεκμήριον ισχυρότερους παράγοντες της χώρας. Ποιος έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο για να πάρει τέλος η παράσταση; Ήταν ο Στέφανος Μάνος, που χωρίς ρόλο στη λεγόμενη «κεντρική πολιτική σκηνή», φώναξε αρκετά γρήγορα και αρκετά δυνατά και με αρκετή επιμονή, ώστε να ακουστεί και να γίνει αντιληπτό τι πήγαινε να περάσει εν κρυπτώ και παραβύστω; Ήταν οι ανώνυμοι, αλλά δραστήριοι, πολίτες που οργάνωσαν ταχύτατα μια καμπάνια στο διαδίκτυο και προειδοποίησαν πως η ευθύνη θα είναι ονομαστική για όσους το ψηφίσουν και θα το θυμίζουν ηλεκτρονικά στους ψηφοφόρους έως τις εκλογές; Ήταν η δύσκολη, σχεδόν αναπάντεχη και τολμηρή απόφαση ενός κόμματος εξουσίας, όπως το ΠΑΣΟΚ, και της ηγεσίας του, του Γιώργου Παπανδρέου δηλαδή (γιατί περί αυτού πρόκειται) να αναδεχθεί το κόστος άλλης μιας σύγκρουσης με ισχυρούς πυρήνες εξουσίας, και να μην την αναβάλει για μετά τις εκλογές και την πιθανή του επικράτηση; Ήταν η επίσης τολμηρή απόφαση του Μανόλη Κεφαλογιάννη να σπάσει το κυβερνητικό μέτωπο (εικαζόμενο, αλλά όπως αποδείχθηκε ανύπαρκτο), δηλώνοντας δημόσια την αντίθεση και την απόφασή του να καταψηφίσει; Ήταν οι άλλοι κυβερνητικοί βουλευτές που, εντελώς πρωτότυπο κοινοβουλευτικά, άρχισαν να μαζεύουν υπογραφές για ονομαστική ψηφοφορία;

 

Η απάντηση είναι «ναι σε όλα». Λιγότερο ή περισσότερο ήταν όλα αυτά μαζί. Και το γεγονός ότι ηττήθηκε έτσι συντριπτικά η ρύθμιση για το 2% χωρίς παραστατικά από το τζίρο των επιχειρήσεων τύπου δείχνει πρώτα από όλα ότι ζούμε σε ένα πολυπολικό κόσμο, όχι μόνο στη μεγάλη, την παγκόσμια κλίμακα, αλλά και εδώ, γύρω μας, στην πολιτική μας καθημερινότητα. Ενιαία μπλοκ εξουσίας που να μπορούν να επιβάλουν αναντίρρητα τις αποφάσεις τους, που να ελέγχουν τα πάντα, απλώς δεν υπάρχουν πια. Κανείς δεν είναι αήττητος, κανείς δεν έχει κερδίσει το παιχνίδι πριν παιχτεί. Και τίποτα δεν είναι τόσο αποτελεσματικό ως μέσο πίεσης όσο η δημόσια έκθεση. Είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας –μέσα στο ζοφερό πολιτικό κλίμα των ημερών- για τους πολίτες και είναι επίσης ένα μήνυμα πως κάτω από τις στάχτες των σκανδάλων οι σπίθες και μέσα σε αυτό το απαξιωμένο και γκρίζο πολιτικό σύστημα υπάρχουν και επιβιώνουν. Οι πολίτες δεν έχουν παρά να φυσήξουν…

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
399 αναγνώστες
Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009
10:25

Τετάρτη 6 Μαΐου – και κανείς δεν αμφιβάλλει ότι οι ευρωεκλογές οδηγούν στην τελική ευθεία για τις πολιτικές εξελίξεις που θα σφραγίσουν, το πολύ μέσα σε μερικούς μήνες, οι εθνικές κάλπες. Η χώρα βρίσκεται, ούτως ή άλλως, μπροστά σε μια σημαντική πολιτική αλλαγή.

 

Είτε οι πολίτες αποφασίσουν να οδηγήσουν σε συμμαχικές κυβερνήσεις, είτε δώσουν αυτοδυναμία στη σημερινή αντιπολίτευση, ακόμη και στο ακραίο και απίθανο σενάριο που θα επιβάλουν με την ψήφο τους σε διαδοχικές κάλπες ένα μεγάλο συνασπισμό, σε κάθε περίπτωση οι επόμενες εκλογές θα ανοίξουν μια νέα πολιτική περίοδο. Που θα έχει μια κεντρική διαφορά από όλες τις προηγούμενες μεταπολιτευτικές φάσεις. Θα είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα δεν θα έχει να περιμένει πολλά από την Ευρώπη, θα είναι η πρώτη φορά που θα καλείται να διαχειριστεί την εσωτερική της κρίση χωρίς προσδοκίες διεξόδου μέσα από μια συνολική ευρωπαϊκή πορεία, χωρίς να ευνοηθεί από μια θετική διεθνή συγκυρία.

 

Αντίθετα. Η χώρα θα εισάγει στο άμεσο μέλλον αναταραχή. Η ανησυχία κορυφαίων πολιτικών παραγόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το ενδεχόμενο κοινωνικών εντάσεων είναι ενδεικτική του κλίματος, της περιρρέουσας ατμόσφαιρας μέσα στην οποία λιγότερο η σημερινή και περισσότερο η επόμενη κυβέρνηση θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Τέτοια φαινόμενα χρειάζονται ένα χρόνο επώασης. Η ανεργία εκτοξεύεται, η βιομηχανία δύσκολα θα ξαναδημιουργήσει την απασχόληση που σήμερα χάνεται. Το κοινωνικό ίζημα θα φανεί σε λίγο καιρό. Τότε, σχεδόν ταυτόχρονα, θα ανοίγει (με την αναμενόμενη καθυστέρηση) και ο βαθύς κύκλος της κρίσης για την Ελλάδα. Ο δανεισμός θα έχει στερέψει και όλοι θα περιμένουν μια κοινωνική ανάσα, την ώρα ακριβώς που θα πρέπει να γίνει μια ακόμη σκληρή προσπάθεια.

 

Δεν θα είναι όλα μαύρα. Εάν δεν υπάρξει μια μεγάλη και απρόβλεπτη σήμερα υποτροπή, η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση θα έχει αρχίσει να υποχωρεί και το χρήμα θα είναι πιο εύκολα διαθέσιμο. Αλλά όχι για όλους. Μόνο σταδιακά και μόνο για τους πιο αξιόπιστους. Για το ευρωπαϊκό χρήμα, θα υπάρχουν επίσης ανταγωνιστές, οι νέες χώρες θα ζητούν το δικό τους μερίδιο. Και η παλιά Ευρώπη, δηλαδή η βιομηχανική Ευρώπη, θα έχει τα δικά της διλήμματα και τις δικές της εσωτερικές εντάσεις να διαχειριστεί.

 

Τέτοια διλήμματα μας περιμένουν. Οι ευρωεκλογές απέχουν 32 μέρες. Και μετατρέπονται ήδη σε μάχη πολιτικού συμψηφισμού, σε μάχη επιβίωσης της κυβέρνησης, σε μάχη οπισθοφυλακών για τη χώρα.

Αξιολογήστε το άρθρο 
3 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
388 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 5 Μαΐου 2009
10:07

Τρίτη 5 Μαϊου – και τώρα τι θ΄απογίνουμε χωρίς Παυλίδη; Ο άνθρωπος αυτός ήταν μια κάποια λύση…

 

Πάντως, μας έδωσε το ωραίο ταξίδι. Πρώτα από όλα, το ταξίδι στην άγονη γραμμή – γιατί, ας μην ξεχνιόμαστε, πριν τσακωθεί άγρια με τον κ. Μανούση κι αρχίσει ο πρώην καναλάρχης, πρώην στέλεχος της παράταξης, νυν εφοπλιστής και νυν τρόφιμος Ζούγκλας να τον καταγγέλλει ήταν σε αγαστή σύμπνοια και τα μανουσοσαπιοκάραβα της ΣΑΟΣ έπαιρναν τη μία μετά την άλλη τις επιδοτήσεις για την άγονη, αλλά γονιμότατη σε φράγκα, γραμμή. Μας χάρισε επίσης ένα ωραίο τρίμηνο, για να μην πω εννεάμηνο, γιατί μεσολάβησαν οι ευτυχισμένες μέρες του Βατοπεδίου, κατά το οποίο δεν μιλούσαμε για τίποτα και για κανέναν άλλο. Ο κ. Παυλίδης, 32 χρόνια άγνωστος κοινοβουλευτικός, τρεις δεκαετίες βυθισμένος στην ασημαντότητα παρά την άσκηση υπουργικών καθηκόντων, τέντωσε στα ακραία της όρια την πρόβλεψη του Άντυ Ουώρχολ για την τηλεοπτική εποχή: όχι ένα τέταρτο, αλλά τρεις ολόκληροι μήνες αέναης δημοσιότητας. Εκείνος πώς θα αντέξει τώρα την επιστροφή, την οριστική δηλαδή επιστροφή, στην αφάνεια;

 

Αλλά από την επικαιρότητα της ημέρας και το κλείσιμο του «φακέλλου Παυλίδη», με το τέλος της ποινικής διερεύνησης και, φυσικά, το τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας (αν, δηλαδή, δεν έχουμε τρελαθεί εντελώς), αξίζει να κρατήσει κανείς μια αδιανόητη λέξη, που υπάρχει σήμερα στις ανακοινώσεις των κομμάτων, τις δηλώσεις των εκπροσώπων, τα δημοσιεύματα του τύπου. Είναι η λέξη «διαρροή». Τι σημαίνει ακριβώς «διαρροή»; Σημαίνει πως όσοι μιλούσαν για ψήφο κατά συνείδηση μας κορόιδευαν αναίσχυντα. Πως δεν το εννούσαν ούτε για αστείο. Πως δεν έχουν ούτε την ελάχιστη εκτίμηση στην αυτοτέλεια του βουλευτή, ούτε καν για μια διαδικασία στην οποία το Σύνταγμα ρητά προβλέπει και διασφαλίζει ότι θα κρίνει και θα τοποθετηθεί χωρίς καμμία απολύτως κομματική δέσμευση ή αναφορά.

 

Η κυβέρνηση σε μια ακραία επίδειξη υποκρισίας χτες ζητούσε από όλους να ψηφίσουν κατά συνείδηση – και προέτρεπε τους επιρρεπείς δικούς της σε λευκό, αντί υπερψήφισης. Μόλις τα κατάφερε στην ψηφοφορία τρέχει για πολιτική εκμετάλλευση. Το ΠΑΣΟΚ, που δια του αρχηγού του ζήτησε ψήφο κατά συνείδηση, δεν υπερασπίζεται το δικαίωμα της άσκησής της χωρίς να συνιστά πολιτικό πρόβλημα και μιλά για «αρραγή αντιπολίτευση» - πώς άραγε γίνεται η διάγνωση μιας «αρραγούς» ψήφου κατά συνείδηση;

 

Τα πράγματα είναι απλά. Πολιτικό πρόβλημα από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δεν υπάρχει, γιατί δεν νοείται, γιατί είναι προσβολή στους θεσμούς και το Σύνταγμα και η ανακίνηση και η επίκληση, ακόμη και η άρνησή του. Πολιτικό πρόβλημα υπάρχει για την κυβέρνηση στο βαθμό που στηρίζεται στην ψήφο του κ. Παυλίδη ως εκατοστού πεντηκοστού πρώτου βουλευτή, ενός βουλευτή σε τέτοια έκταση αποδομημένου και αποδοκιμασμένου από φίλους και αντιπάλους, από ομοϊδεάτες και ετερόδοξους, από τα διπλανά και τα απέναντι έδρανα, από την κοινωνία στην έκταση που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Τόσο απλό…

Αξιολογήστε το άρθρο 
9 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<34567891011>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις