Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


673 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009
10:05

Δευτέρα 25 Μαΐου – και τα πάντα για την πόλωση. Είναι σαν την πενικιλλίνη. Παλιό φάρμακο, έχει παρενέργειες, αλλά είναι φτηνό και δοκιμασμένο. Είναι το πιο ασφαλές αντίδοτο στην αδιαφορία και το δέλεαρ της παραλίας, που διαγράφεται απειλητικό, ιδιαίτερα για εκείνους που ξέρουν πως δεν είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικό να τους ψηφίζουν ούτε οι ψηφοφόροι τους. Πόλωση μέχρι τελικής όχι πτώσεως αλλά ανόδου. Ανόδου της συσπείρωσης. Συσπείρωση είναι η μαγική λέξη. Όλα για τη συσπείρωση.
 
Το θέμα αφορά κυρίως τη Νέα Δημοκρατία που έχει πρόβλημα συσπείρωσης και στους ψηφοφόρους της – πέρα από τα στελέχη της και τους υπουργούς της, που αλληλοϋποβλέπονται και αλληλοκαρφώνονται σε κάθε ευκαιρία, ακόμη και μέσα στην προεκλογική εκστρατεία, οι μεν δίνοντας έναν απελπισμένο αγώνα πολιτικής επιβίωσης, οι δε επιδιώκοντας να πετάξουν τους άλλους, κυρίως αυτούς που φέρουν τη βαριά ρετσινιά του «βατοπεδινού», σαν σάκκους με άμμο από το αερόστατο για να μην τσακιστεί στα εκλογικά βράχια.
 
Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Βάζει τα δικά της προβλήματα, τις δικές της προτεραιότητες. Ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Το γεγονός και η διαχείρισή του. Η υπόθεση με το Κοράνι έχει δημιουργήσει ένα χωρίς προηγούμενο υπόστρωμα έντασης στην κοινωνία. Αυτό που στη Γαλλία συνέβη στα προάστια μπορεί αύριο (και δεν εννοώ στο μέλλον, εννοώ κυριολεκτικά αύριο) να συμβεί στο κέντρο της Αθήνας. Ένας νεαρός κόπανος με στολή. Ένας νεαρός φανατικός με το Κοράνι στα χέρια, αύριο ίσως και με ένα όπλο στα χέρια. Ποιος μπορεί να το αποκλείσει; Τι θα σημαίνει για την Ελλάδα; Έχουμε καταλάβει πόσοι είναι οι μουσουλμάνοι (όχι γηγενείς, όχι μειονοτικοί από τη Θράκη, αλλά μετανάστες) που ζουν στην Αθήνα και μόνον στην Αθήνα. Υπάρχουν υπολογισμοί ακόμη και για 300.000 ανθρώπους. Δεν ξέρουμε ακριβώς. Δεν τους έχουμε καταγράψει. Δεν ξέρουμε πού μένουν, πώς ζουν, πού δουλεύουν και για ποιους, πού προσεύχονται και ποιους ακούν στο κήρυγμα. Δεν γράφουμε καν τα παιδιά τους στα δημοτολόγια. Κάνουμε πως δεν υπάρχουν. Μέχρι που δίνουν μάχες με σπαθιά δυο βήματα από την Ομόνοια, μέχρι που βγαίνουν και τα σπάνε μια ωραία Παρασκευή του Μάη στο Σύνταγμα, και να ΄τοι, υπάρχουν και για τα δελτία ειδήσεων, άρα κατοχύρωσαν την ύπαρξή τους και για την πολιτεία.
 
Η πραγματικότητα επιβάλλει την ατζέντα της. Αυτό θα έπρεπε να είναι (μαζί με την οικονομική κρίση) ένα κεντρικό θέμα πολιτικής συζήτησης, ένα κεντρικό μοτίβο της προεκλογικής εκστρατείας. Αλλά στην ομιλία του κ. Καραμανλή χτες το βράδυ στην Τρίπολη δεν υπάρχει η λέξη «μετανάστης». Ούτε καν η λέξη. Όπως θα έλεγε, με το κλισέ που ο ίδιος έχει πια καθιερώσει στον τρόπο που γράφονται οι πολιτικές ομιλίες: «αυτή ΔΕΝ είναι η πραγματικότητα».
 
Είναι Δευτέρα 25 Μαΐου – κι αυτός είναι ο Σφυγμός της Μέρας.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
4 ψήφοι

 Εκτύπωση
471 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009
12:05

Παρασκευή 22 Μαΐου – και κακόμοιρε Κορνήλιε τι σου μελλε να πάθεις… Που να το φανταζόταν ο Καστοριάδης ότι αυτός, ένας παλιός τροτσκιστής, που διαφώνησε με τους συντρόφους του (παλιά ανάμεσά τους και ο Ανδρέας Παπανδρέου) για να κάνει διαφορετικού τύπου κριτική στο σοβιετικό καθεστώς και να εμπνεύσει τον αντιεξουσιαστικό Μάη του 68, ότι το σύνθημά του, ο τίτλος της οργάνωσης και του περιοδικού του, το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», 12 χρόνια μετά το θάνατό του θα γινόταν σε αυτή την περίεργη χώρα υπόκρουση μιας ευρωεκλογικής αναμέτρησης, ότι θα ακουγόταν σε αλαλάζουσες διαδηλώσεις στις επαρχιακές πλατείες και θα ετύγχανε σχολιασμού, στα σοβαρά δηλαδή, από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Ποτέ μη λες ποτέ…
 
Είναι βέβαια κάπως περίεργο να αντηχεί το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» για να σχηματίσει ρεύμα εξουσίας, αυτή η ιδέα ενός φιλοσόφου που ασχολήθηκε επί δεκαετίες ενεργά με την πολιτική, ήταν πάντοτε στη μειοψηφική πλευρά, ακόμη και μέσα στη μειοψηφία, και κατέληξε κριτικός του συστήματος και ύστερα κριτικός της εξουσίας, του κάθε συστήματος, ενός φιλοσόφου που η κεντρική του ιδέα είναι η αυτονομία του ανθρώπου και πώς μπορεί να αποτραπεί ο περιορισμός της στην πολιτική στράτευση. Η επιστροφή της ιδέας της αυτονομίας στην προβληματική της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αλλά έχω μια επιφύλαξη για το κατά πόσον ο δρόμος της επιστροφής περνάει από την κεντρική πλατεία της Ξάνθης.
 
Προφανώς, πάντως, το πολιτικό περιεχόμενο του «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» δεν σημαίνει ότι όσοι δεν είναι σοσιαλιστές, είναι βάρβαροι. Θα έλεγα πως αυτή είναι μια άκρως βαρβαρική ανάγνωση της πολιτικής φιλοσοφίας. Ο Καστοριάδης δεν μπορεί να αμυνθεί, έκανε το λάθος να πεθάνει και τώρα ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Ίσως πάλι να έκανε καλά που μας άφησε χρόνους. Ίσως να προτιμούσε η τελευταία πολιτική συμβολή του να μην είναι για τη μείωση μιας εκλογικής διαφοράς, εν μέσω γενικής απάθειας.
Ίσως πάλι να μην την γλίτωνε εάν άκουγε πως η γνήσια ερμηνεία του έρχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, με το οποίο είχε τις γνωστές σχέσεις από το 1945 και εντεύθεν, και ότι, παρά τη θέλησή του, ήταν ένας πρόδρομος του αντιευρωπαϊσμού, και ότι η πραγματική βαρβαρότητα που είχε υπόψη του ήταν οι επιδοτήσεις Βρυξελλών.
 
Πρόλαβε κι έφυγε νωρίς. Αν ζούσε το τελευταίο διήμερο δεν θα γλίτωνε μια πολύωρη επίσκεψη στο στενό φίλο του, το Λακάν, για ψυχανάλυση. Στην οποία εμείς ομαδικώς κατευθυνόμαστε.

Αξιολογήστε το άρθρο 
14 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
341 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009
10:34

Πέμπτη 21 Μαΐου – και πρέπει επειγόντως να ασχοληθεί η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. Δεν είναι μόνον η εισαγόμενη από το Μεξικό γρίππη των χοίρων. Ένα πλήθος ασθενειών ενδημεί στη χώρα και απειλεί να τη μετατρέψει σε μια απέραντη Φάρμα των Ζώων, που θα τρόμαζε και τον Όργουελ, ο οποίος πρώτος εμπνεύστηκε την ειδική αυτή συνομοταξία των χοιρινών που κυλιούνται σε λάσπη ανακατεμένη με χρήμα με εξουσία και δηλώνουν υπερήφανα ότι «όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα υπόλοιπα».
 
Η γρίππη είναι το λιγότερο. Εμείς θα γράψουμε ένα ολόκληρο τόμο με άγνωστες λοιμώδεις νόσους, που θα αποτελέσουν ειδικό κεφάλαιο στην ιατρική επιστήμη. Θα λέγεται «ελληνική παθολογία», και θα έχει τη μοναδικότητα να έχει γραφτεί όχι από γιατρούς αλλά από δικηγόρους.
 
Το πρώτο Νόμπελ θα λάβει ο διακεκριμένος εργατολόγος Χρήστος Νικολουτσόπουλος για τη διάγνωση του «αυτοκτονικού ιδεασμού». Όπως θα θυμάστε από την υπόθεση Ζαχόπουλου (που ποιος να φανταζόταν ότι θα εξέπιπτε ώστε να γίνει το έσχατο των σκανδάλων και να μοιάζει σήμερα με πταίσμα), ο κ. Νικολουτσόπουλος μόλις πληροφορήθηκε ότι επρόκειτο να κληθεί από τον ανακριτή για να μάθουν γιατί γύρναγε με την κα Τσέκου στα κανάλια και ζητούσε (εκείνη – εκείνος ποτέ…) λεφτά για να κρεμάσουν στα βίντεο το Ζαχόπουλο, του ήρθε κάτι. Δεν αισθανόταν καλά. Σκέφτηκε να αυτοκτονήσει. Νοσηλεύθηκε επί πολλές, πολλές μέρες. Ο ντόκτορ Νικολουτσόπουλος ήξερε ότι το βασικό χαρακτηριστικό του οργανισμού μας είναι η ταχύτατη ζύμωση των εξελίξεων που ακολουθείται από βαθιά λήθη, στα όρια του λήθαργου. Συνήλθε, έκανε λίγο μέσα προφυλακισμένος και να ΄τος πετιέται από ξαρχής, τραγούδησε και δημόσια ένα «είμαι αητός χωρίς φτερά», για να μην μπερδευτούμε με άλλα αρπακτικά, και επέστρεψε χαίρων άκρας υγείας στον επαγγελματικό στίβο όπου διαπρέπει.
 
Εκτός από τον «αυτοκτονικό ιδεασμό», τώρα και το «σύνδρομο Ζαγοριανού». Πρόκειται για ασθένεια που εκδηλώνεται αιφνιδιαστικά και έχει κεραυνοβόλο εξέλιξη. Ενώ στον αρχετυπικό ασθενή, τον κ. Μιχάλη Χριστοφοράκο, επωαζόταν από τότε που κατάλαβε ότι δεν τη γλίτωνε την προφυλάκιση, συμπτώματα δεν είχαν εκδηλωθεί. Κυκλοφορούσε κανονικά στην Αθήνα, κάποιο διάστημα εργαζόταν κιόλας, απολάμβανε τη θέα από κοσμικά και πανάκριβα εστιατόρια (άλλωστε ο λογαριασμός δεν είναι πρόβλημα…) και γενικώς διήγε βίον ανειμένον, σαν να μην τρέχει τίποτα. Όσο έσφιγγε η κατάσταση, ο ιός δούλευε μέσα του. Και ξαφνικά, την παραμονή που ήταν να πάει στον ανακριτή, υπέστη «χειροπεδικό ιδεασμό», οραματίστηκε δηλαδή τον εαυτό του βραχιολοφορεμένο. Εκεί ήταν που ασθένησε βαριά. Μετά βίας έστειλε ένα φαξ από το Μόναχο, όπου έχει και εξαιρετικούς γιατρούς, εξαιρετικά δικηγορικά γραφεία και, επίσης, τα κεντρικά της Ζήμενς.
 
Από τέτοια περίεργα σύνδρομα πάσχουν μόνον λίγοι, και μόνον σπάνια. Υπάρχει όμως μια άλλη αρρώστια από την οποία πάσχουμε όλοι, μάλλον θα είναι γονιδιακού χαρακτήρα. Είναι το «ελληνικό αλτσχάιμερ». Που επιτρέπει στον κ. Ματζουράνη να εμφανίζεται τιμητής, να δίνει συνεντεύξεις, να του παίρνουν συνεντεύξεις, να έχει πελατεία, να κυκλοφορεί άνετος και επιτυχημένος, αφού αποφυλακίστηκε, αυτός που τιμήθηκε με ένα σημαντικό δημόσιο αξίωμα και έγινε ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίο της υπόθεσης Κοσκωτά. Τόσο βαρύ αλτσχάιμερ ώστε ο κ. Ματζουράνης να εμφανίζεται και να καταθέτει μήνυση σε βάρος του ανακριτή, χωρίς η πράξη, ή και μόνη η παρουσία του σε υπόθεση σκανδάλου, να επισύρει γενική κατακραυγή και κοινωνική απαξία.
 
Αυτό το ηθικό αλτσχάιμερ είναι νόσος εκφυλιστική, αρρώστια ανίατη – κι έχουμε λίγα, πολύ λίγα αντισώματα.

Αξιολογήστε το άρθρο 
7 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
351 αναγνώστες
Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009
10:06

Τετάρτη 20 Μαΐου – και με ενθουσιασμό σας ενημερώνω ότι η χώρα βρίσκεται πια στην παγκόσμια πρωτοπορία. Εμάς κοιτάνε όλοι για να δούνε τι θα κάνουν. Δίνουμε γραμμή στην υφήλιο. Το έθνος μπορεί να είναι υπερήφανο. Η Ελλάδα δίνει γραμμή στον Ομπάμα.
 
Δεν είδατε πώς αντιμετωπίσαμε την οικονομική κρίση; Με ομοιοπαθητική. Δεν έχεις λεφτά; Βλέπεις στριμώγματα μπροστά σου; Μπορεί αύριο να βρεθείς άνεργος ή να χτυπάς μύγες στο ταμείο; Προπαντός μη μου στενοχωριέσαι, μη γκριζάρεις, μην πονοκεφαλιάζεις. Τι να κάνεις; Βγες για ψώνια. Τσάκισε την κάρτα. Στέγνωσε το λογαριασμό. Ξεκλείδωσε το σεντούκι με τις αποταμιεύσεις της γιαγιάς. Σπάσε τον κουμπαρά του παιδιού. Είναι ευκαιρία: να πάρεις τζιπούρα 4Χ4, να πάρεις γυαλιστερή λιμουζίνα, να κυκλοφορείς και να πουλάς πρόσωπο στην κοινωνία. Άφραγκος αλλά άνετος.
 
Βασισμένη πάνω σε αυτή την επικούρεια προσέγγιση της κρίσης, η κυβέρνηση έδωσε κίνητρα για να αγοράσουμε κι άλλα αυτοκίνητα, γιατί δεν είχαμε αρκετά στις λεωφόρους των Εξαρχείων και τα βουλεβάρτα του Κολωνακίου. Και, ω του θαύματος. Ο Ομπάμα μας μιμείται. Θα διαβάσετε σήμερα ότι ανακοίνωσε κίνητρα για την απόσυρση 177 εκατομμυρίων (ναι, καλά ακούσατε 177 εκατομμυρίων) Ι.Χ. και την αντικατάστασή τους με αυτοκίνητα νέας τεχνολογίας, που θα μειώσουν συνολικά κατά το ένα τρίτο τους ρύπους που εκπέμπουν στην ατμόσφαιρα οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο μεγαλύτερος ρυπαντής του πλανήτη.
 
Και τι θα γίνουν τα αυτοκίνητα που έχουν συσσωρεύσει απούλητα οι μεγάλες αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες που καταρρέουν; Θα τους ξεμείνουν στις αποθήκες; Θα τα κάνουν σκραπ πολυτελείας; Όχι. Θα βρεθεί αγοραστής – για να μην πω τίποτα χειρότερο. Δεν θα βρεθεί. Βρέθηκε. Θα τα δείτε να κυκλοφορούν, απαστράπτοντα και ρυπογόνα στους δρόμους μας. Αυτή είναι μια μικρή διαφορά των κινήτρων που δίνει ο Ομπάμα, από τα κίνητρα που με μεγάλη αποτελεσματικότητα έδωσε η κυβέρνηση. Εκεί θα ρυπαίνουν λιγότερο. Εδώ η σαβούρα τους θα είναι στάτους σύμπολ του κατόχου και καπνός στο πρόσωπο των υπολοίπων.
 
Πάντως, το μέτρο στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Διαβάζω στις πρώτες στατιστικές ότι ξεπούλησαν οι αντιπροσωπείες κι έκαναν χρυσές δουλειές οι μαντράδες πολυτελών μεταχειρισμένων. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν κυρίως στα αυτοκίνητα που κοστίζουν πάνω από 20.000 ευρώ. Ταυτόχρονα, ε, δεν είναι περίεργο, μειώθηκαν οι αποταμιεύσεις. Το αμάξι μας μαρσάρει υπέροχα. Η χώρα πάλι, χτυπάει πυράκια…

Αξιολογήστε το άρθρο 
7 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
434 αναγνώστες
Τρίτη, 19 Μαΐου 2009
10:13

Τρίτη 19 Μαΐου – και η χώρα ζει υπό καθεστώς άμεσης απειλής. Την απειλούν η επιδημική γρίππη και ο ενδημικός πανικός. Το πρώτο ελαφρύ κρούσμα γρίππης μπορεί να φέρει μαζί του βαρύτατα και μεταδοτικά κρούσματα λοιμώδους επικοινωνίασης. Το νόσημα είναι χρόνιο και ανίατο, επίκειται έξαρση, φορέστε γρήγορα τις μάσκες σας.
 
Η γρίππη των χοίρων, που δεν την λέμε έτσι για να προστατεύσουμε τη χοιροτροφία, η μεξικανική γρίππη που δεν την λέμε έτσι για να γλιτώσει ο τουρισμός του Μεξικού, η νέα γρίππη τελοσπάντων έχει μερικά χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά είναι πως (έως τώρα) εμφανίζεται εξαιρετικά ήπια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη χώρα με τα περισσότερα κρούσματα στον κόσμο, το ποσοστό θνησιμότητας δεν ξεπερνάει το ένα τοις χιλίοις. Το ποσοστό είναι σαφώς μικρότερο από τη συνήθη θνησιμότητα που έχουν τα κρούσματα γρίππης κάθε χρόνο, χωρίς να υπάρχει κάποια έκρηξη μεταδοτικότητας ή κάποιος ειδικός συναγερμός. Η θνησιμότητα στο Μεξικό, χωρίς κι εκεί να είναι τεράστια, ασφαλώς δεν είναι κατά κανένα τρόπο συγκρίσιμη με άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα ή η υπόλοιπη Ευρώπη, όπου οι συνθήκες υγιεινής δεν έχουν σχέση με την κατάσταση, για παράδειγμα, στην αποθήκη 20 εκατομμυρίων ανθρώπων που είναι οι παραγκουπόλεις γύρω από την Πόλη του Μεξικού.
 
Είναι αλήθεια, φυσικά, ότι κίνδυνος υπάρχει. Όχι τόσο από τη βαρύτητα της ασθένειας, όσο κυρίως από το ρυθμό μετάδοσής της. Είναι ένας ιός με όλες τις προδιαγραφές για να μεταδοθεί παντού, σε όλο τον κόσμο, να προκαλέσει πράγματι πανδημία. Και ασφαλώς πρέπει να γίνουν πολλά, να ληφθούν προληπτικά μέτρα, να τηρηθούν κανόνες υγιεινής, οι περισσότεροι αυτονόητοι στην τρέχουσα καθημερινότητά μας.
 
Αλλά σε μια χώρα όπου οι συγκινητικά ευαίσθητες μαμάδες βλέπουν πρωινάδικα και τρέχουν στο φαρμακείο για να στοκάρουν Ταμιφλού, σε μια χώρα που δεν τρώει γουρουνοπούλα στην Καλαμάτα για να μην κολλήσει μεξικάνικη γρίππη, σε μια χώρα όπου οι πελάτες δεν πατάνε σε μεξικάνικο για το φόβο να κρυβόταν ο ιός σε κάποια κονσέρβα φασόλια και να μπει ύπουλα στα τάκος και τα μπουρίτος, ο πανικός είναι πιο επικίνδυνος από τον ιό.
 
Και είναι πιο επικίνδυνος γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ξεχάσουμε όλα τα άλλα. Μη σε νοιάζει, ας πούμε, για τις ευρωεκλογές – φυλάξου από τη γρίππη. Μη σε νοιάζει που η Ελλάδα έχασε δέκα θέσεις στον πίνακα της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και θα μείνεις άνεργος – θα είσαι τουλάχιστον ζωντανός, αν φυλαχτείς από τη γρίππη. Μη σε νοιάζει ποιος είναι ο Ρόκος στους λογιαριασμούς της Ζήμενς – εκείνος έχει τον τρόπο του να πάρει Ταμιφλού, εσύ φυλάξου από τη γρίππη. Μην κοιτάς τώρα ποιοι πήραν το τρένο του Προαστιακού και εισέπραξαν αντί να πληρώσουν γερό εισιτήριο – γίνε καλά πρώτα από τη γρίππη που δεν έχεις και βλέπουμε. Αυτή τη γρίππη πολλοί τη βλέπουν κίνδυνο να αρρωστήσουν, άλλοι μπορεί να διακρίνουν μια θεραπεία δια πάσαν νόσον και πάσαν αμαρτίαν. Από αυτούς πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί τρόπος προφύλαξης.

Αξιολογήστε το άρθρο 
8 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις