Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


804 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009
10:13

Δευτέρα 1η Ιουνίου – καλοκαίρι και καταχνιά.
 
Πέντε μέρες έμειναν και έχουμε πια μια εικόνα για το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθούν να προσέλθουν στις κάλπες την επόμενη Κυριακή οι Ευρωπαίοι (αλίμονο…) που κατοικούν στην ωραία Ελλάδα.
 
Η χώρα χαρίζει στους ευτυχισμένους κατοίκους της μια πανδαισία αισθήσεων. Ο καιρός θα είναι υπέροχος, το θερμόμετρο θα γράφει 36 βαθμούς. Οι παραλίες θα είναι ό,τι πρέπει για δροσερά μπάνια, μπορεί μάλιστα η ακτή να σας επιφυλάξει και καμμία ευχάριστη έκπληξη, ας πούμε στη διπλανή ξαπλώστρα μπορεί να λιάζεται με πενθήμερη από τον Κορυδαλλό κάποιο σελέμπριτυ της Ζήμενς. Στο μπητς μπαρ θα παίζει, με το βόλιουμ στο τέρμα, σκληρό ροκ – αν μαζεύουν 60.000 κόσμο στο ΟΑΚΑ οι AC/DC, αν ξαναγίνονται της μόδας από τα σέβεντις οι Ten Years After, γιατί να μην μπει στο πλατώ το απόλυτο all time classic των εκλογών, το συγκρότημα Λαλιώτης/Μητσοτάκης, που αυτό κι αν είναι Ten Years After…
 
Κατά τα λοιπά, η παραλία είναι μπάτε σκύλοι αλέστε. Είπαμε είναι η χώρα ένα μεγάλο πάρτυ, αλλά όχι κι έτσι… Όποιος θέλει πάει για μπάνιο, όποιος θέλει πάει στον ανακριτή. Ανάλογα με τον καιρό, ανάλογα με τις διαθέσεις του. Άλλος Μόναχο τράβηξε κι άλλος Ουρουγουάη. Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση είχε αποφασίσει (σιγά τα αίματα…) να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Υποτίθεται ότι ξυπνούσε και κοιμόταν με τη αγωνία να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση της Ζήμενς. Υποτίθεται ότι δεν δέχθηκε εξεταστική για να μην εμποδιστεί η δικαστική διερεύνηση. Τα κλισέ στις εξαγγελίες, τις δεσμεύσεις και τις διαβεβαιώσεις ήταν περισσότερα από τους κόκκους της άμμου στο Λαγανά, μεγαλύτερα από τα κύματα στο Μύρτο. Και φυσικά τζίφος.
 
Με τόσες εξαγγελίες, όμως, ποιος θα πιστέψει ότι οι κοπανατζήδες δεν την έκαναν από τη χώρα με τη σιωπηρή συναίνεση αρχών που θα προτιμούσαν να μην γίνουν ομιλητικοί στον ανακριτή; Θυμάστε τη διαφήμιση του Κιτ-Κατ; Που περνούν τέρατα από το τελωνείο ενώ ο κέρβερος απολαμβάνει ένα διάλειμμα απορροφημένος στη γκοφρέτα του; Ποιος θα πείσει τους πολίτες ότι δεν συνέβη ακριβώς το ίδιο με το Χριστοφοράκο και, πάντως, με τον Καραβέλα, την ώρα που πέραν πάσης αμφισβήτησης έχει αποδειχθεί ότι η προετοιμασία του είχε αποκαλυφθεί και η κίνησή του αναμενόταν;
 
Εν τέλει, ποια τρίτη εκδοχή θα προταθεί για την υπόθεση Καραβέλα στους εκλογείς της Κυριακής ανάμεσα στην πλήρη συνενοχή και την ακραία ανικανότητα; Κι αν ακόμη όλα καταλήγουν στην κατάσταση της διοίκησης, ποιος θα ισχυριστεί πως για την κατάσταση αυτή δεν υπάρχει κεντρική πολιτική ευθύνη;

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
6 ψήφοι

 Εκτύπωση
394 αναγνώστες
Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009
11:20

 
Παρασκευή 29 Μαΐου – και ήταν ένα πραγματικό ντέρμπυ.
 
Είχε πέντε καλούς παίκτες. Είχε καλή διαιτησία. Είχε πάθος και ένταση. Φαινόταν η σκληρή προπόνηση που είχε προηγηθεί. Είχε και σκληρά μαρκαρίσματα, και μερικά χτυπήματα εκτός φάσης. Είχε παραληρούντες οπαδούς και έσπασε τις καρδιές χιλιάδων τηλεθεατών που το παρακολούθησαν με κομμένη την ανάσα. Πήγαινε πόντο-πόντο έως το τέλος, καθένας είχε απαντήσεις στην πίεση. Και στο σήμα της λήξης, ο Ολυμπιακός (το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας έγιναν όλα αυτά) ήταν ο νικητής. Προηγουμένως είχε δείξει το ντημπέητ.
 
Όσοι το είδατε, το είδατε. Δεν έχει άλλο. Αυτό ήταν και μας τελείωσε. Είναι εξαιρετικά απίθανο να δούμε ξανά τηλεμαχία αρχηγών με αυτό τον τηλεοπτικά ανιαρό και πολιτικά πρωτόγονο τρόπο, που συνιστά έμμεση αναγνώριση πως η πολιτική ηγεσία της χώρας είτε δεν μπορεί, είτε διστάζει να προχωρήσει σε ένα γνήσιο, ανοιχτό διάλογο, με το ρίσκο που ενέχει, μπροστά στους πολίτες. Πολίτες-τηλεθεατές; Έστω. Αλλά πάντως ενώπιόν τους, χωρίς μια ασπίδα τυπικών ρυθμίσεων και συμφωνιών, μια πανοπλία απέναντι στο απρόβλεπτο που να τους κάνει να μοιάζουν με αργοκίνητους, σιδηρόφρακτους ιππότες, λαθρεπιβάτες σε μια πολιτική που φοράει πια τη-σερτ και σε μια τηλεόραση εθιστική στα πλάνα του ενός δευτερολέπτου.
 
Κι αφού μάλλον δεν θα γίνει ξανά, ας ειπωθεί κι ένας καλός λόγος γι’ αυτό το πολυσυζητημένο και κατασυκοφαντημένο ντημπέητ. Δεν ξέρω πόσοι το είδαν, τώρα πια που δεν έχει και την αίγλη του άγνωστου. Το είδαν, όμως, όσοι θα ήθελαν να το δουν. Και αποφάσισαν εκείνοι αν θα το δουν ή όχι. Αμφιβάλλω εάν είναι πολλοί που η τηλεοπτική μονομαχία καθόρισε την ψήφο τους ή άλλαξε τις επιλογές τους. Δεν έχω όμως την παραμικρή αμφιβολία ότι, έστω τέτοιο, το ντημπέητ είναι καλύτερο από το να μην γινόταν. Αν η σύγκριση έγινε υπό δεδομένη και άκαμπτη γωνία, πάντως ήταν διαφανής και ανοιχτή στην κρίση των πολιτών.
 
Αυτό που δεν πρέπει να γίνει είναι η πίεση για αλλαγή των όρων να γίνει αφορμή για την αντικατάστασή του με ελκυστικότερες τηλεοπτικά και δημοσιογραφικά, αλλά πιο ύποπτες και ευάλωτες σε παρασκηνιακές συμφωνίες ρυθμίσεις. Καλύτερα αυτό το ντημπέητμ, παρά καθόλου ντημπέητ. Να μην δελεαστούν, δηλαδή, οι αρχηγοί και τα κόμματα και επιδιώξουν λάθρα την κατάργηση ή παράκαμψη της βασικής αρχής μιας τέτοιας τηλεοπτικής πολιτικής αναμέτρησης. Και η βασική αρχή είναι η δημόσια έκθεση και ευθεία σύγκριση. Τηλεδημοκρατία; Πείτε την έτσι αν επιμένετε. Αυτή, όμως, η δυνατότητα της άμεσης σύγκρισης μπροστά στην κάμερα χωρίς διαμεσολαβητές, σε απευθείας σύνδεση είναι δημοκρατία.

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
1 ψήφος
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
373 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009
10:52

Πέμπτη 28 Μαΐου – και τρελαίνομαι για ντημπέητ.
 
Έχει σασπένς, έχει πολλή κουβέντα πριν, έχει τεχνικές λεπτομέρειες, έχει προπονήσεις, έχει τακτική, έχει σχολιαστές να φαν και οι κότες, να φαν και τα παπαγαλάκια, έχει κους κους για τους δημοσιογράφους, έχει στυλίστες που κρίνουν το μακιγιάζ και την αμφίεση, έχει και πολλή κουβέντα μετά, έχει γκάλοπ για το νικητή, έχει μουρμούρα στα αποδυτήρια, γενικώς από όλα έχει ο μπαξές. Είναι κάτι σαν τελικός του Τσάμπιονς Ληγκ, με τη διαφορά ότι στο ποδόσφαιρο το πιο ωραίο, το πιο άγριο, το πιο συναρπαστικό δίωρο είναι του αγώνα. Στις εκλογές το ματς είναι το πιο αποστειρωμένο και μάλλον βαρετό δίωρο – απλώς πρέπει να το υποστείς για να απολαύσεις όλο το υπόλοιπο.
 
Δείτε τις θετικές πλευρές του ματς. Οι παίκτες συμμετέχουν με τις καλύτερες των προθέσεων, για να εξυπηρετήσουν τους στόχους τους. Και πράγματι το ντημπέητ προσφέρεται.
 
Τι θέλει ο κ. Καραμανλής; Έξοδο από την οικονομική κρίση. Το ντημπέητ είναι μια ανάσα. Θα ενισχύσει αποφασιστικά τη ζήτηση – οι πιτσαρίες, ας πούμε, θα κάνουν χρυσές δουλειές και οι ζυθοποιίες επίσης. Το ίδιο θα ισχύσει τις αμέσως επόμενες ημέρες για τα προϊόντα αδυνατίσματος, μετά από μια εβδομάδα στο μπαλκόνι με τηλεόραση. Θα ενισχυθεί και η αγορά εργασίας, με προσλήψεις νεαρών με μηχανάκια, να βρει δουλειά και –θα τον θυμάστε- εκείνος ο πιτσαδόρος που κυκλοφορούσε στα προεκλογικά σποτ της Ν.Δ. και μετά από πέντε χρόνια νέας διακυβέρνησης είμαι βέβαιος ότι θα είναι διευθύνων σύμβουλος – πιθανολογώ σε υπό συγχώνευση εταιρεία του δημόσιου τομέα. Κι αν το μέτρο του ντημπέητ σας φαίνεται κάπως προσωρινό, γιατί τα μέτρα για τα Ι.Χ. έχουν πιο μακροπρόθεσμη οπτική;
 
Ντημπέητ είναι η απάντηση και για τον κ. Παπανδρέου. Τι θέλει; Πράσινη ανάπτυξη. Σκεφτείτε το απλά. Τι θα έκαναν οι άνθρωποι, αν δεν έμεναν απόψε μαζικά καθηλωμένοι για να παρακολουθήσουν την τηλεμαχία των αρχηγών; Μάλλον θα έβγαιναν, μια τέτοια ωραία καλοκαιρινή νύχτα. Θα μετακινούνταν, δηλαδή, με μοτοσυκλέττες και αυτοκίνητα. Που σημαίνει ότι το ντημπέητ συμβάλλει αποφασιστικά στη μείωση των εκπομπών ρύπων – είναι μια πράξη ευθύνης προς το περιβάλλον. Κι αν έβγαιναν θα έπιναν ένα μπακάρντι –καταστρέφοντας ζαχαροκάλαμα στην Κούβα- και θα γέμιζαν το ποτήρι με κόκα, ενισχύοντας τις πολυεθνικές της βαρβαρότητας. Ντημπέητ και ύπνος (που πιθανότατα θα σας έχει πάρει νωρίς-νωρίς). Εξαιρετικά οικολογικό.
 
Κρίμα που είναι μόνο μια φορά, κρίμα που είναι μόνο κάθε εκλογές. Αύριο τι θα απογίνουμε χωρίς ντημπέητ;

Αξιολογήστε το άρθρο 
5 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
380 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009
10:09

 

Τετάρτη 27 Μαΐου – και εκείνο που πάντα θαύμαζα, μαζί με κάποια απορία, στο Μιχάλη Παπαγιαννάκη ήταν η πείσμων αισιοδοξία του.
 
Δεν είναι, λοιπόν, αδύνατο. Να καταλαβαίνεις την πραγματικότητα, χωρίς να την αποδέχεσαι. Να την απορρίπτεις, χωρίς να την αρνείσαι. Να μην δελεάζεσαι από την εξουσία, χωρίς να ξεχνάς την αξία της. Να κατανοείς την αναγκαιότητά της, χωρίς να περνάς την κόκκινη γραμμή του συμβιβασμού για την άσκησή της. Να σου προσφέρεται και να μην την δέχεσαι, όχι από αλαζονεία, ούτε από ανασφάλεια, αλλά από συναίσθηση του ρόλου της μιας και της άλλης πλευράς.
 
Να βλέπεις τις δυσκολίες της Ευρώπης και να μην την απορρίπτεις γι’αυτό. Να βλέπεις τις ανεπάρκειες της Ελλάδας και να μην απογοητεύεσαι. Να κατανοείς τις υστερήσεις της Αριστεράς και να μην την εγκαταλείπεις γι’ αυτό. Να πειθαρχείς στην ιδεολογία σου και στον πολιτικό φορέα της, χωρίς να διαπραγματεύεσαι την ανεξαρτησία και την αυτοτέλεια.
 
Χρειάζεται πολιτικό σθένος και πνευματική επάρκεια σε σπάνιο συνδυασμό. Γι’ αυτό ο αποχαιρετισμός στο Μιχάλη Παπαγιαννάκη είναι εγκώμιο μειοψηφίας. Μιας μειοψηφίας με αυτογνωσία. Που ξέρει πως δεν θα την ακολουθήσουν πολλοί, όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν είναι έτοιμοι. Που ξέρει πως έχει δίκιο αλλά δεν αδικεί το ρεύμα επειδή δεν στοιχίζεται πίσω της. Που είναι προετοιμασμένη να δει τις ιδέες της να γίνονται πλειοψηφικές, όπως συνέβη ξανά και ξανά μετά τη μεταπολίτευση, έχοντας επίγνωση πως κάθε φορά, όταν θα φουσκώνει το ποτάμι, οι πρωταγωνιστές της θα βρίσκονται πάλι αλλού, σε μια νέα μειοψηφία, στη μαγιά μιας νέας μελλοντικής πλειοψηφίας.
 
Δεν είναι για όλους.

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
15 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
414 αναγνώστες
Τρίτη, 26 Μαΐου 2009
10:08

Τρίτη 26 Μαΐου – και ας πάρουμε δύο άσχετα μεταξύ τους στοιχεία. Πρώτον, από την έκθεση του ΔΝΤ για την ελληνική οικονομία, την προτροπή για αλλαγές στο ασφαλιστικό, που μας την έχουν κάνει τόσοι πολλοί τόσες φορές, μας την έχει κάνει ο ΟΟΣΑ, η Κομισιόν, όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, τόσο που σε λίγο θα μας την κάνουν και οι τουρίστες κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο.
 
Δεύτερο στοιχείο, από τις δημοσκοπήσεις. Οι χαμηλές παραγωγικές ηλικίες, γύρω από τα 35, είναι οι πιο απογοητευμένες από το πολιτικό σύστημα και γι’αυτό εκεί καταγράφονται τα μικρότερα ποσοστά πρόθεσης συμμετοχής στις εκλογές. Οι 35άρηδες είναι ο κορμός της αποχής, αυτοί που κυρίως θα προτιμήσουν ομπρέλα και παραλία παρά ψηφοδέλτιο και κάλπη.
 
Τι σημαίνει αυτός ο συνδυασμός; Τα κομματικά επιτελεία θα κάνουν τη δουλειά τους, εκεί που ο επαγγελματισμός δεν απέχει παρά μια τρίχα από τον πολιτικό κυνισμό. Θα μετρήσουν και θα δουν ότι εκείνοι που εργάζονται και παράγουν, όσο περνάει ο καιρός είναι, με τη βοήθεια και της υπογεννητικότητας, ένα όλο και μικρότερο τμήμα του εκλογικού σώματος. Το ποσοστό της εργασίας που παρέχουν και του πλούτου που παράγουν μεγαλώνει, καθώς ο αριθμός τους συρρικνώνεται.
 
Στην καταμέτρηση σημασία έχουν οι αριθμοί. Οι συνταξιούχοι και οι μεγαλύτεροι εργαζόμενοι, κυρίως οι τελευταίοι, είναι εκείνοι που επιβαρύνουν περισσότερο το ασφαλιστικό σύστημα. Τα κεκτημένα είναι κεκτημένα. Και την ίδια ώρα μεγαλώνει η πολιτική ισχύς των εχόντων και κατεχόντων τα προνόμια του συστήματος (πείτε τα πενιχρά, πείτε τα ανεπαρκή, αλλά πάντως προνόμια σε σύγκριση με τις επερχόμενες γενιές, αυτές που τώρα μπαίνουν ή έχουν λίγο καιρό στην αγορά εργασίας). Οι 65άρηδες ψηφίζουν μαζικά. Το ίδιο και οι άνω των 50 ετών. Η δύναμή τους στη διαμόρφωση των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι καταλυτική. Μια μεταρρύθμιση που θα τα αγγίξει γίνεται πολιτικά αδύνατη. Μια μεταρρύθμιση που δεν θα τους αγγίξει είναι απλώς αδιανόητη.
 
Το αποτέλεσμα είναι αδιέξοδο. Όλο και περισσότερο τα κόμματα που θα χαϊδεύουν τα αυτιά των γεροντότερων και των περισσότερων θα κερδίζουν. Όλο και περισσότερο τα κόμματα θα δελεάζονται να προσχωρήσουν στη λογική του «μη μου άπτου» για το ασφαλιστικό. Επομένως οι αχθοφόροι του συστήματος θα χρειάζεται να δουλεύουν όλο και περισσότερο και να απολαμβάνουν όλο και λιγότερα. Και να βυθίζονται στην απογοήτευση, να αποφεύγουν τη συμμετοχή, άρα να ενισχύουν το πολιτικό βάρος, την ισχύ και την επιρροή των υπολοίπων παραγόντων στο εκλογικό αποτέλεσμα και, επομένως, στους πολιτικούς σχεδιασμούς.
 
Οι νέοι και οι 35άρηδες είναι αυτοί που την Κυριακή των εκλογών θα πάνε για μπάνιο. Και μετά, τα κεφάλια μέσα…

Αξιολογήστε το άρθρο 
4 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις