Ο Σφυγμός της Ημέρας
Φοίβος Καρζής


11394 αναγνώστες
4 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009
10:07

Δευτέρα 22 Ιουνίου – και διαπιστώνω έκρηξη εθνικής υπερηφανείας για τα εγκαίνια του νέου μουσείου της Ακρόπολης. Ορθώς. Πρόκειται για εξαιρετικό έργο, δεν έχουμε δα και πολλά για να υπερηφανευόμαστε. Η αγαλλίαση δεν απαγορεύει την περίσκεψη. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να φανταστούμε ότι κάποιος μελλοντικός πρωθυπουργός στην ίδια αυτή πόλη της Αθήνας θα ήθελε μετά από (όχι πολλά, πες) εκατό χρόνια να εγκαινιάσει ένα μουσείο για να μας θυμήσει και να μας τιμήσει. Πώς θα ήταν το δικό μας ελληνομουσείον;
 
Στην πρώτη αίθουσα, θα είχαμε τα ευρήματα από την προϊστορική εποχή. Θα λεγόταν «αίθουσα Κοσκωτά». Από εκεί ξεκίνησε ο πολιτισμός. Θα υπήρχαν νόμοι σε πέτρινες πλάκες, εγχάρακτες επιταγές, μαρμαροκομιστές και διάφορα άλλα εγχώρια, αλλά και μερικά με δανεισμό από το μουσείο του Σάλεμ.
 
Αμέσως μετά, λουσμένη σε φως από λαμπτήρες Ζήμενς, η ομώνυμη αίθουσα. Κεντρικό έκθεμα, εν είδει σύγχρονης Καρυάτιδος, θα ήταν για την ώρα ο Θόδωρος Τσουκάτος – αλλά μόνον για την ώρα, καθότι οι θεατές θα μπορούν ακόμη τότε να θαυμάσουν, μετά από 100 χρόνια, κάτω από το γυάλινο δάπεδο τις ανασκαφές να συνεχίζονται από μια στρατιά εισαγγελέων χωμένων μέχρι το λαιμό στη λάσπη.
 
Στην αίθουσα με τα βυζαντινά, θα κυριαρχεί φυσικά η μορφή του Εφραίμ. Το εκμαγείο θα περιβάλλεται από λιμνάζοντα ύδατα, πάνω στα οποία (ω, του θαύματος!) θα μπορεί εύκολα να περπατήσει ο επισκέπτης σαν να ήταν οικόπεδο… Πρόκειται για μοναδικό τεχνολογικό άλμα, που δυστυχώς το μυστικό του χάθηκε στο υπόγειο του Μαξίμου και δεν ξαναβρέθηκε ποτέ. Τη μορφή του Εφραίμ, και του βοηθού του Αρσένιου, που αναγνωρίζεται από το πουγκί που κρατάει, θα περιστοιχίζουν αγάλματα ανακατασκευασμένα με μεγάλη δυσκολία από τους αρχαιοδίφες. Έχουν ανασυσταθεί από χιλιάδες μικρά θραύσματα κατακερματισμένων υπουργών, εικάζεται ότι πρόκειται για ομοιώματα των κκ. Ρουσσόπουλου, Δούκα, Μπασιάκου, Κοντού και άλλων, αλλά είναι μόνον εικασία γιατί τα πρόσωπα είναι αλλοιωμένα και τα ονόματα στα ψηφοδέλτια της εποχής δεν αναφέρονται.
 
Θα υπάρχουν και άλλες μικρές αίθουσες με ελάσσονα εκθέματα. Θα υπάρχει, για παράδειγμα, η αίθουσα της θαλασσοκράτειρας Ελλάδας, με βασικά εκθέματα δύο κούρους, τον κούρο Μανούση και τον κούρο Παυλίδη, καθώς και ένα σπανιότατο WC από το μυθικό σκάφος Δημητρούλα, που έχουν γραφτεί διδακτορικά και διδακτορικά για το πώς πήρε το ωραίο όνομά του. Θα υπάρχει, φυσικά, και η αίθουσα των μικρών σατύρων, ή αλλιώς αίθουσα Ζαχόπουλου, με πλήθος γκάτζετ της εποχής, όπως δίσκους ηλεκτρονικής εγραφής, φορητά dvd player, αλλά και πλαστικές σακούλες, που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοι των απογόνων μας για τη μεταφορά δεσμίδων χαρτονομισμάτων.
 
Το μελλοντικό μουσείο των δικών μας ημερών θα γράφει στη μετόπη της πύλης του «ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα». Θα είναι φυσικά ένα γυάλινο αρχιτεκτόνημα, που μεταφερμένο αυτούσιο από τις ανασκαφές στην περιοχή της Λεωφόρου Κηφισίας. Δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο. Αρκεί δίπλα να χτιστεί και ένα δεκαπλάσιο σε μέγεθος εμπορικό κέντρο τύπου mall, για να μπορούν οι επιγιγνόμενοι να κάνουν άνετα τα ψώνια τους. Γιατί μπορεί να μην τους έχουμε αφήσει πολλά πράγματα, όμως –όπως θα έλεγε και ο σημερινός γαμβρός Άδωνις- θα τους έχουμε αφήσει αιώνια παρακαταθήκη το γονίδιο.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
29 ψήφοι

 Εκτύπωση
461 αναγνώστες
Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009
10:15

Παρασκευή 19 Ιουνίου – και τις επόμενες ημέρες η Ελλάδα θα γιορτάζει την έναρξη της λειτουργίας του νέου μουσείου της Ακρόπολης. Σωστά. Δεν έχει άλλωστε και πολλές, ούτε συχνές αφορμές για πανηγυρισμούς μετά από τις μέρες του 2004. Η πορεία προς εκείνο τον Αύγουστο των Ολυμπιακών Αγώνων μας είχε φανεί ανηφόρα. Και ήταν. Οι Αγώνες ήταν συμβολικά, αλλά σε πολλά και πρακτικά, μια κορυφή για την Ελλάδα. Είχαν έρθει αμέσως μετά και ως επιστέγασμα μιας πορείας που σφραγίστηκε από την ένταξη στην ΟΝΕ και την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα ζούσε το μύθο της, πέρα από τα σλόγκαν και τα αστεία. Το άστρο ήταν παντού – ακόμη και στο Euro. Κανείς δεν φανταζόταν ότι η στον κατήφορο μετά την κορυφή θα γλιστρούσαμε με τόση φόρα.
 
Τις επόμενες ημέρες κάποιες χιλιάδες Ελλήνων, που δεν έχουν ξαναπάει ποτέ στην Ακρόπολη μετά το σχολείο, θα έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούν το μέρος που άλλοι έρχονται από την άκρη του κόσμου για να δουν, πολλοί τουριστικά, αρκετοί όμως σχεδόν προσκυνηματικά. Τα μουσεία και τα πολιτιστικά γεγονότα έχουν κι αυτό το ρόλο. Να ανακαινίζουν τη συλλογική μνήμη, να αναζωογονούν το ενδιαφέρον για πράγματα που παραμερίζουμε ακριβώς επειδή τα έχουμε τόσο εύκολα και αυτονόητα. 
 
Πηγαίνοντας στην Ακρόπολη είναι ευκαιρία να την κοιτάξουμε και μετά να κοιταχτούμε για λίγο χωρίς την πούδρα της εθνικής μας ιδεολογίας στον καθρέφτη. Να θυμηθούμε ποια ακριβώς σχέση έχουμε δημιουργήσει με τους αρχαίους, που πάντοτε μας σώζουν και μας βαραίνουν. Να θυμηθούμε ότι είμαστε οι τυχεροί κληρονόμοι, αλλά συχνότατα και οι χυδαίοι λιανοπωλητές, του χώρου όπου εκδηλώθηκε μια μοναδική στιγμή της παγκόσμιας πολιτικής και πολιτιστικής ιστορίας.
 
Οι ημέρες προσφέρονται για μια άσκηση αυτογνωσίας. Επίσκεψη στο Μουσείο. Μετά ανάβαση στο Βράχο. Και από εκεί μια πανοραμική ματιά στην Αθήνα. Στη δική μας Αθήνα. Αυτή που εμείς χτίσαμε, που εμείς υψώσαμε γύρω από την Ακρόπολη, αφότου εκείνο το μνημείο συνέβαλε καθοριστικά στη δυνατότητα να είμαστε ένα ελεύθερο έθνος, με ένα ελεύθερο κράτος. Να τη δούμε την Αθήνα μας και να την αποτιμήσουμε. Όχι να τη συγκρίνουμε με την Ακρόπολη – θα ήταν εντελώς γελοίο. Αλλά να τη συγκρίνουμε με τις προσδοκίες μας. Να δούμε μπροστά μας, κοιτώντας το καλά-καλά από εκεί, το έργο των χεριών μας. Όχι για να οικτίρουμε τους εαυτούς μας, το σύστημα, την τύχη, την ιστορική συγκυρία ή την αιώνια ψωροκώσταινα. Αλλά για να αποφασίσουμε κάποια στιγμή πως καλή είναι η υπερηφάνεια για τους αρχαίους, αρκεί να μας ωθεί να κάνουμε κάτι κι εμείς για το οποίο να μπορούμε, αν όχι να είμαστε υπερήφανοι, πάντως να μην ντρεπόμαστε. Και πάει καιρός που δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.

Αξιολογήστε το άρθρο 
19 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
488 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009
10:51

Πέμπτη 18 Ιουνίου – και δεν είναι άλλη μια τρομοκρατική επίθεση. Είναι μια διαφορετική τρομοκρατία.

 
Οι νέες τρομοκρατικές οργανώσεις, ο Επαναστατικός Αγώνας και, κυρίως, αυτή η Σέχτα Επαναστατών που όλα δείχνουν ότι δολοφόνησε τον αστυνομικό στα Πατήσια, έχουν μια πολύ μεγάλη διαφορά από τις δύο οργανώσεις, τη 17 Νοέμβρη και ακόμη περισσότερο τον ΕΛΑ, που σημάδεψαν το ελληνικό τρομοκρατικό φαινόμενο επί τρεις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση. Ο ΕΛΑ, με μία εξαίρεση, αλλά με έναν τρόπο ακόμη και η 17 Νοέμβρη είχαν κάποιες αναστολές απέναντι στη βία και στο αίμα. Ο ΕΛΑ πάντοτε προειδοποιούσε για τις εκρήξεις των βομβών που είχε τοποθετήσει. Και η 17 Νοέμβρη δεν λυπόταν τη ζωή όσων έβαζε στο στόχαστρό της, απέφευγε όμως να διακινδυνεύσει παράπλευρες απώλειες (γι’αυτό και την σφράγισε ο θάνατος του Αξαρλιάν). Και, επίσης, οι αστυνομικοί γίνονταν στόχος μόνον σε ειδικές περιστάσεις - όταν
«έχανε την ψυχραιμία της», κατά τη φράση που είχε πει στο τηλέφωνο όταν τοποθέτησε τη βόμβα στο λεωφορείο των ΜΑΤ στην Καισαριανή, ύστερα από το φόνο Καλτεζά.
 
Τώρα πια η βία δεν έχει όρια. Ο σκοπός (άγνωστος στους υπόλοιπους και ενδεχομένως και στα μέλη της οργάνωσης, αν κρίνει κανείς από τα θολά και συγχυσμένα κείμενα των προκηρύξεων) δικαιολογεί όλα τα μέσα, όσο αίμα κι αν χυθεί, όποιων κι αν είναι αυτό το αίμα. Πρόκειται για την πρόθεση διεξαγωγής ενός τύπου «αντάρτικου πόλεων» που, μαζί με τη διάχυση και την εξοπλιστική αναβάθμιση του οργανωμένου εγκλήματος, έχει τη δυναμική να μετατρέψει τη χώρα –και κατεξοχήν την πρωτεύουσα- σε σφαγείο.
 
Η αποστροφή πως η ζωή των αστυνομικών αξίζει όσο μια σφαίρα είναι η πιο χαρακτηριστική για τη συγκρότηση, τις αντιλήψεις και τις διαθέσεις αυτής της νέας γενιάς των τρομοκρατών, που δεν μεγάλωσαν διαβάζοντας πολιτικά βιβλία, όπως στις οργανώσεις που προήλθαν από την περίοδο της χούντας, αλλά βλέποντας απειράριθμους φόνους στην τηλεόραση.
 
Υπάρχει άλλη μία διαφορά, αυτή το μόνο παρήγορο σε μια κατά τα άλλα σκοτεινή και απογοητευτική υποτροπή για τη χώρα. Ότι τουλάχιστον ετούτη τη φορά δεν υπάρχουν τα στοιχεία κοινωνικής ανοχής που παρέτειναν επί τόσα χρόνια τη δραστηριότητα της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ και για τα οποία η Ελλάδα δεν αποδέχθηκε ποτέ ούτε το ανομολόγητο σύνδρομο ενοχής που συνόδευσε τη στάση της απέναντι στους δολοφόνος που αποκαλούνταν «εκτελεστές». Υπάρχουν, βέβαια, μερικές θλιβερές εξαιρέσεις. Υπάρχουν μερικοί αρκετά αδίστακτοι και αρκετά κυνικοί και αρκετά ανόητοι ώστε να δίνουν βήμα παρουσίασης απόψεων στον Κουφοντίνα, να κάνουν τακτικό αρθρογράφο από τη φυλακή αυτόν τον κολοσσό της διανόησης Χριστόδουλο Ξηρό, ώστε να διατυπώνει τις απόψεις του για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία. Τώρα που δεν έχει το 45άρι του ή το μπαζούκας.
 
Αλλά εκείνοι που τα έχουν γράφουν λιγότερο και σκοτώνουν περισσότερο. Η παλιά τρομοκρατία κατέληγε στη δολοφονία. Η νέα τρομοκρατία ξεκινάει από αυτήν.
Αξιολογήστε το άρθρο 
19 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
470 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009
10:08

 

Τετάρτη 17 Ιουνίου – και στη χώρα που έδωσε στον κόσμο τη μεταχρονολογημένη επιταγή, είδος εντελώς άγνωστο στους υπανάπτυκτους εκτός του ελληνικού παραδείσου, ήταν θέμα χρόνου να βρεθεί κάποιος Γιάννης Μανώλης και να εφεύρει τη μεταχρονολογημένη παραίτηση. Κι έτσι περνάμε ωραία την ώρα μας συζητώντας πότε ακριβώς ισχύει η παραίτηση που έστειλε στον κ. Καραμανλή ένας βουλευτής από την Αργολίδα, περνώντας τον γενεές δεκατέσσερις, όχι επειδή πράγματι του αξίζει, αλλά επειδή ζούμε τη δόξα του εκατοστού πεντηκοστού πρώτου, χτες του Παυλίδη, σήμερα του Μανώλη, αύριο ποιος ξέρει ποιού που θα διεκδικήσει τα περίφημα 15 λεπτά διασημότητας του Άντυ Ουώρχολ.
 
Και μετά έρχεται η πραγματικότητα. Και σαρώνει το συρφετό της ασημαντότητας, το συνονθύλευμα της τιποτολογίας. Όπως σήμερα το πρωί, που η χώρα ξαναβλέπει μπροστά της το σπιράλ της τυφλής βίας, την αναβίωση της σκληρής, αιματηρής τρομοκρατίας. Της τρομοκρατίας τύπου 17 Νοέμβρη, του Ζορρό που ήταν Ξηρός, των αυτοανακηρυγμένων ηθικών σωτήρων με τα 45άρια.
 
Η νέα υποτροπή, με τη δολοφονία, όπως όλα δείχνουν από τρομοκράτες, ενός αστυνομικού εν υπηρεσία στα Πατήσια έρχεται σε μια κρίσιμη συγκυρία. Μετά από μια εκλογική αναμέτρηση, όπου η απουσία των ψηφοφόρων από τις κάλπες, μαζί με τη μετακίνηση ενός μέρους του εκλογικού σώματος προς την ακροδεξιά, ανέδειξε τον εθνικισμό, την ξενοφοβία και τους εκφραστές τους από γραφικό συμπλήρωμα του πολιτικού σκηνικού σε υπολογίσιμη δύναμη που μπορεί να επιβάλλει ατζέντα πολιτικής σε μια άβουλη κυβέρνηση, χωρίς σταθερές, που κυβερνά για να διεκδικήσει την ψήφο, αντί να διεκδικεί την ψήφο για να κυβερνά.
 
Κι αφού η καρατζαφέρεια ψήφος, διογκωμένη από την αποχή, κατασκεύασε μέσα σε ένα τριήμερο μεταναστευτική πολιτική, με ενσαρκωτή τον κ. Μαρκογιαννάκη και έμβλημα τη σκούπα, τώρα το νέο τρομοκρατικό χτύπημα θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε ακόμη πιο σκληρά ανακλαστικά, σε μια συνολικότερη αντίδραση που θα μπορεί πολύ εύκολα να χάσει τη στόχευση, κοιτώντας την εικόνα, τις πολιτικές επιπτώσεις και παρενέργειες.
 
Λαθρομετανάστευση, τρομοκρατία, και μαζί δημοσιονομική κρίση. Σας θυμίζει κάτι; Η Ελλάδα, εκτός από τη μανώλειο παραίτηση, ανακάλυψε και τη χρονομηχανή. Η χώρα μοιάζει έτοιμη να κάνει ένα άλμα στο χρόνο και να επιστρέφει στο 1990.

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
15 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
428 αναγνώστες
Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009
10:23

 

Τρίτη 16 Ιουνίου – και δεν βρέχει το άτιμο. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, πέρα βρέχει…
 
Έχουμε, λοιπόν, φθάσει σε αυτό το σημείο; Να μη νοικιάζουμε πυροσβεστικά ελικόπτερα για οικονομία; Να κοιτάμε τον ουρανό και να λέμε «ψύχρα έχει, μην το νοικιάζεις», και το άλλο πρωί «αμάν, λιακάδα, τρέχα να υπογράψεις»; Θα μπορούσε να είναι άλλο ένα σύμπτωμα της αιώνιας χώρας και μιας κυβέρνησης που επιδιώκει να είναι αντάξια των χειρότερων στιγμών της και όχι να την κάνει καλύτερη. Αλλά δεν είναι. Γιατί έχουμε στις πλάτες μας, η χώρα, η κυβέρνηση, οι άνθρωποι, έχουμε όλοι στις πλάτες μας το 2007.
 
Μήπως κ. Μαρκογιαννάκης είναι ένας ειλικρινής άνθρωπος; Μήπως ήταν τόλμη και πολιτική αποκοτιά –κι όχι μια γελοία δικαιολογία, όπως ακούστηκε- η φράση του ότι δεν νοίκιασε νωρίς τα ελικόπτερα για οικονομία; Η κυβέρνηση οφείλει μια επίσημη απάντηση. Όλοι οι Έλληνες πολίτες και όλοι όσοι συνεισέφεραν για την πυροπροστασία μετά τις φωτιές της Πελοποννήσου δικαιούνται να γνωρίζουν. Να γνωρίζουν εάν υπάρχει κυβέρνηση που αποφάσισε όντως ότι το Δημόσιο πρέπει να κάνει κράτει στα μέσα πυρόσβεσης για να γλιτώσει χρήματα – και να μάθουν πόσα ακριβώς χρήματα γλιτώσαμε, για να τα συγκρίνουμε, για παράδειγμα, με όσα έλαβαν τα κόμματα ως έκτακτη ενίσχυση για τις ευρωεκλογές. Λαϊκισμός, θα πείτε; Αν δεν υπάρχουν χρήματα για όλα, από κάπου κόβεις. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να μάθουν και το πόσα κόπηκαν και από πού κόπηκαν και ποιος πήρε την απόφαση να κοπούν από εκεί και όχι από εδώ, τόσα και όχι λιγότερα ή περισσότερα…
 
Αλλά ο κ. Μαρκογιαννάκης δεν είναι βέβαιον ότι είναι ένας ειλικρινής άνθρωπος. Γιατί οι πυροσβέστες τον διαψεύδουν, ευθέως, διαρρήδην και κατηγορηματικά. Λένε πως τα ελικόπτερα νοικιάζονται με χρονομίσθωση και δεν έχει σημασία πότε τα παίρνεις, αλλά πόσες ώρες πετάνε, πόσες μέρες τα χρησιμοποιείς. Και απάντηση σε αυτό δεν έλαβαν.
 
Και εάν συνηθίζεται πολλά ερωτήματα να μην έχουν ποτέ απάντηση, αυτή η κυβέρνηση σε αυτό το συγκεκριμένο θέμα δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Είναι μια κυβέρνηση σφραγισμένη από το βάρος του τρομερού προπέρσινου καλοκαιριού. Είναι μια κυβέρνηση σφραγισμένη από το βάρος των 80 χαμένων ανθρώπων. Αυτό που πήρε το Σεπτέμβρη του 07, θα κάνει πολύ λάθος αν το ερμηνεύσει ως συγχωροχάρτι. Αναστολή ήταν. Κι αν δεν ανταποκριθεί στη βαριά, τη βαρύτατη υποχρέωση που ανέλαβε τότε έναντι της χώρας, ειδικά για το θέμα της αντιμετώπισης των πυρκαγιών, ο λογαριασμός θα έρθει με τόκο και θα είναι ασήκωτος. Και τότε δεν θα υπάρχει επικοινωνιακή στάχτη στα μάτια…

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
15 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 53123456789>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις